Mais comment faisaient les gens avant?

C'est beau, l'Internet...

Dernières nouvelles du bourbier

Lecture d'une nouvelle d'Alexandre Ikonnikov, "Bruits matinaux"




О России, канечно.

"Matenaj bruoj" el la novelaro "Lastaj novaĵoj el la kotejo", de Aleksandr Ikonnikov.

Vekilo.
Necesuja sidilo.
Telefono. Respondilo.
– Bonan tagon, kara. Estas Olja. Grandan dankon pro via subskribo de la eksedziĝaj paperoj. Mi iros al Kipro kun mia amiko. Mi lasis la ĉekon al via patrino.

Zumado de la elektra razilo.
Plaŭdo de la akvo en la lavkuvo.
Telefono.
– Vadik, estas Serioga. Nenion mi povis fari. La ĉefo subskribis vian maldungon. Se vi iros ĉe niaj konkurentoj, ne forgesu min. Redonu la ŝlosilon de via oficejo al la akceptejo. Ĝis!

Susurado de la boligilo.
Risorto de la panrostilo.
Telefono.
– Ĉi-tie Maria Ivanovna. Vadim Injateviĉ, miaj gepatroj ne venos post semajno, kiel ili promesis, sed postmorgaŭ. Necesus ke vi liberigu la apartamenton jam morgaŭ, por ke mi povu purigi. Vi povas lasi la ŝlosilojn en la leterkeston. Mi bedaŭras. Ĝis revido.

Bruo de la aŭtoj sur la strato.
Ŝuklakoj en la enirejo de la konstruaĵo.
Telefono.
– Ĉi-tie Serioga. Denove mi. Mi tute forgesis. Al la oficejo redonu ankaŭ la ŝlosilojn de la aŭto. La ĉefo bezonos ĝin morgaŭ. Ĝis!

Ĉifado de paperoj.
Knaro de la ŝrankopordo.
Telefono.
– Estas mi. Ĉu vi rekonas min? Mi ne povis trovi iun ses-kuglan. Vi prenu iun sep-kuglan. Estos ducent pli. Hodiaŭ, ĉe kutima loko.

Bato de la fenestrokadro, kiun iu grande malfermis.
Du paŝoj sur la fenestrobordo.
Falo sur la asfalton, kelkajn etaĝojn sube.
Krioj.
Telefono.
– Bonan tagon. Mi estas reprezentanto de la firmao "Vivi kun rideto". Permesu al mi gratuli vin, Vadim Injateviĉ. Vi gajnis du tubojn de nia nova refreŝiga vizaĝokremo. Kaj se vi sendas al nia adreso ĉekon de cent-kvardek rubloj, vi havos ŝancon gajni nian super-premion: la novan pulvosuĉilon Turbo-3000...

Aller encore mieux est-il envisageable? / Ĉu plibonege farti eblas??

Debout sur la pointe des pieds sur le dernier barreau de l'échelle du "Et toi, ça va?", je commence à me dire qu'il va falloir ajouter des niveaux... ou alors qu'il me pousse des ailes.

Ça veut pas dire que j'ai pas de soucis, hein, mais... en d'dans, ça vibre, ça pacifie et ça me fait faire des bonds. Ouais.

Et pour couronner le tout, je me mets au russe:
Вчера, я послал писмо далёкой и дорогой подруге.

Nuntempe atingante la tutsupron de mia fartoskalo, mi ekpensas pri aldoni ŝtupojn... Alikaze mi lernu flugi.

Ne signifas, ke mi ne havas zorgojn, nur ke... mi ne scias... Ia vibro paciga plenigas. Saltige.

Vin portu la ĝoj', sed reciproke.

Vidvino kaj feliso

Jen malnova traduko, el "La veuve et le félin" de Joyeux Urbains, ektradukita helpe de Rubulo

Maljuna vidvin' je la kvara
supreniras la straton pene
La mondo rapidegas,
sed iras ŝi malrapide.
Malantaŭ ŝi pezas la fat'
de la vivo, kaj la sako,
manĝaĵon ŝi portas al kat',
verŝajne la lasta kunulo

Maljuna vidvin' je la kvina
atingas sian hejmon
kaj malgraŭ la mondo bonfarta
jaroj dispremas ŝian korpon.
Maljuna kateg' je la kvina
sentas, ke proksimiĝas la fin'
Milde la mondon forlasas,
forlasas korpon sen anim'

Maljuna vidvin' je la sesa
treme atestas la morton
nigre-blankas vivado ŝia
kvankam la mondo pentras bunton
Forviŝas ŝi vanan larmeton
kaj lastafoje sin kuŝas
ŝi montras feliĉan rideton
ĉar ŝi la katon retrovas.

Antaŭjara provaĉo

Kial do verki poemon
se oni ne sentas emon?
Respondos tuj la jena pled':
virinallogo, jes ja sed
ĉu fariĝi virinkaptil'
sendepende de bona stil'?

Ofte la esperantista verk'
tro similas al aĉa sterk'
Tro malofte la versotrik'
ne emigas al tuja strik'...

Kaj kion mi verku, damne?
Ĉu stancon pri la makadam'? NE!
La temo flankiĝus al strat'
ĉe l'umbilik' tuj ekus grat':
al longa vojo mi emas...

Jen do pri kio temas:
mia fartaĉo estas nur
pro tiu granda kvazaŭmur'
kiu malhelpas min vagi
sed ja manĝon endas pagi...

Sed verki min ekamuzas
Kvankam ne min la am' uzas...

Citation du jour d'hier

"Je suis impationnante de revenir pour continuer", me dit-elle après une journée à découvrir la reliure...

Ach, ces Allemandes...

Prilaborata Tif en travaux

Pri l'biciklisteco de la meblistin' / De la cyclistitude de la menuisière...

Nu, kio rakontindas?...

Mi denove retumas, iom, kaj tial pensas pri ĝisdatigo de l'Nigrejo...
Mi kredas, ke la plej grava afero estas mia renkonto kun biciklista meblistino... Nia rilato riĉas, kaj nekredeble evoluigas min...
Krome, mi plulaboras en KoToPo, enhejmiĝis en la kvartalo, ekbindis dikegan vojaĝlibron por mia venonta biciklumado ien, iam, malmulte ludas gitaron, reaperigas fotojn, ŝatus dediĉi tempon por kanzonverkado, vizitis mian nevinon Pirenee, kaj danke plufidas je la vivo, kiu donacadas al mi, eĉ se ne ĉiam simple...

Amu vin, reciproke kaj meme

Je repasse un peu de temps "sur le net", j'en profite pour faire une petite mise à jour...
Qu'est-ce que j'ai à raconter?...
Indéniablement, le plus important est ma rencontre avec la plus menuisière des cyclistes... Un sacré cadeau de la vie, je crois que je fais bien de continuer à lui faire confiance (à la vie, et à la menuisière par la même occasion), même si c'est pas toujours simplissime...
Bref -vous croyiez pas que j'allais déballer les détails ici??-, une relation super riche, qui me fait évoluer, et j'ai l'impression que c'est pas fini...

À part ça, je bosse toujours au KoToPo, viendez-y donc voir comme c'est de la balle, j'habite dans un chez-moi, c'est pas plus mal, quitte à se sédentariser, je retire des photos, je ne touche presque plus mes guitares, j'ai commencé à relier un gros bouquin parce que j'ai presque rempli le précédent et qu'il faut assurer ses arrières, comme disait madame la proviseure (crève, ordure), en cas de voyagite aigüe je pourrai faire face, je manque de temps pour (essayer d')écrire des chansons, et j'ai eu dans mes bras ma nièce ariègeoise, la plus zen du monde...

Aimez-vous...

Finfine!

Passer de bénévole à salarié, ça valait bien une petite note... (merci à Rubulo, d'ailleurs).

Mad Maks, senbenzina esperantisto!

Nun, Mad Maks rakontas ankaŭ en esperanto sian piediradon al Laponio! Daŭre estas eraroj, sed li progresadas kaj lingve kaj geografie!
Ne zorgu pri strangaj datoj, li ankaŭ tie fulmrapidas. Aŭ preskaŭ.

En plus de remettre des nouvelles sur son blog (y compris mettre les cartes à jour), Mad Max traduit dans plein de langues. C'est LÀ.

Claude Piron repousse le Blouf !

On m'a offert ce bouquin récemment, et je le conseille à tous les celles et ceusses qui s'intéressent à la démocratie, à la justice ou plus basiquement à la linguistique. Et aux autres, aussi.

Claude Piron
Le défi des langues - Du gâchis au bon sens
L’Harmattan, 1994

l'"Imperial' du Kikiristan" en KoToPo!!!

Hieraux en KoToPo l'"Impérial' du Kikiristan" ("Imperia fanfaro de Kikiristan", pseuxdlando kies historion oni malkovras dumkoncerte) venis prezenti siajn projektojn kiel nomada fanfaro, kies devizo estas "ludi cxie kaj por cxiuj". Ili pasintsomere trairis Balkanion, ludante tie, kie viva muziko malofte venas (orfejoj, rifugxintejoj, malliberejeoj, ...). La antauxan someron, plimultnombre en la bando Fanfarajà, ili trairis Sudamerikon kun la sama devizo (80 koncertoj ene de du monatoj)
Ili do prezentis du filmetojn pri tiuj muzik-vojagxoj, kaj poste ludadis!!!
Bonega festa etoso blovis dank'al la muziko de tiuj boneguloj!!!
Plie en KoToPo estas nun bonega foto-ekspozicio pri ilia balkana trairado.

Hier le KoToPo a ré-accueilli l'"Impériale du Kikiristan", fanfare nomade de Saône et Loire jouant "partout et pour tous", particulièrement pour ceux qui n'ont pas l'occasion d'écouter de la musique en chair et en os. Ils ont joué dans des prisons, des orphelinats, des camps de réfugiés... L'été dernier dans les Blakans, et celui d'avant en Amérique du Sud, avec la formation Fanfarajà (80 représentations en deux mois...)
Après les docus qu'ils ont tourné ces deux étés, ils ont joué... longtemps!
Bref, super ambiance avec ces humains qui font de la super musique, mènent de super projets sans se la pèter!
Sans compter la très bonne expo photos sur leur périple de cet été, en ce moment au KoToPo!

Mi ne jam mortis / même pas mort !

Nu nu nu...
Malgraux kelkaj hezitoj promalvojagxaj kaj prourbaj, mi decidis resti en Liono, lasante sxancon al la vivo trovi por mi interesan laboron. Restos nur ama(N)tino por trovi, kaj poste cxio enordos.
Krom tio, mi denove havas mian "francciganan" gitaron, kaj riveligos miajn filmojn tuj kiam mi havos porrivelilan monon, kaj rebindados tuj kiam mi havos propran hejmon, kaj... tiel plu.

Esperante, ke francaj sociservoj ne forgesos mian kazon dum la festoj, mi iros al la Ago Semajno, cxar indas gxin ne maltrafi. Kaj estos bona okazo forlasi Lionon, kiun mi ne eliris ekde mia lasta mesagxo...
Nu, gxis AS espereble...

Bon, les bonnes résolutions avant l'heure: je mets à jour, un peu.
J'ai failli quitter Lyon, tellement j'avais pas envie de me fixer quelque part, et encore moins en ville, pi en fait je vais me laisser une chance de trouver un chouette boulot, peut-être même payé! Une amoureuse par là-dessus et j'aurai de bonnes raisons de rester là.
A part ça, j'ai récupéré ma gratte 'nouche, dès que j'ai du révélateur, je développe mes films, et dès que j'ai un chez moi je relance l'atelier de reliure (et de meubles en carton si c'est un grand chez-moi, et d'archerie si avec j'ai un immense jardin pour tester mes arcs -ben voyons...).

Et pendant que mon dossier RMI se perd dans les labyrinthes administratifs, ben je vais à AS, en Pologne (encore un festival espéranto...), parce que j'vais pô m'laisser abattre, pi que ça me fera une occasion de quitter Lyon, dont je ne suis pas sorti depuis mon dernier billet...

), (

Nu, post la kurbigxoj je 55km/h kaj la tuneloj je 60, post Grenoblo, kie mi kaj IJKpartoprenintoj renkontigxis, mi digne pasigis mian lastan "hejman" nokton, t.e. subtenda nokto, en bela herbejo... Mi ecx estis invitita aperitivumadi de la najbaroj. Jen do mi en Liono, kie finigxis mia vojagxo, kiun mi ege malbedauxras... Mi cxi tie trovu laboron (aux monon, fakte...), kaj inter du vizitoj al administracioj, mi volontulas en la KoToPo...
Nu, jen komencigxo de nova periodo, urba, malvojagxa, asocia, mi-vidos-kia; Certe mi havos multe malpli da rakontidajxoj, do versxajne la Nigrejo denove ekdormos, aux dormetos... gxis la venonta vojagxo!

Après les virages à 55 à l'heure et les tunnels à 60, après Grenoble et une soirée "c'était le bon temps!" avec des gens qui étaient au festival à Sarajevo, je me suis fait ma dernière nuit "chez moi", à savoir sous ma tente (c'est agréable d'être hébergé, de revoir des potes et de prendre une douche, mais des fois on aime pantoufler avec un bouquin, tranquillement vautré sur son sofa duvet avec un bon vieux Django grillon dans les oreilles...) Bon, je me suis quand-même fait inviter à un apéro à rallonge chez les voisins... tant pis pour la quiétude du foyer.
Bref, me v'là à Lyon, le voyage est fini, j'ai trouvé ça triste, pi je m'y suis fait. Faut que je trouve du boulot (ou, plus exactement, des sous), et entre deux paperasseries je fais du bénévolat pour le KoToPo.
C'est donc une nouvelle parenthèse, sédentaire, urbaine, associative, ... J'aurai sûrement moins de trucs à raconter, alors Nigrejo va s'offrir une hibernation, perturbée seulement par quelques photos dès que je me serai occupé de trouver un labo où secouer mes quelques films... Et le printemps, a priori, aura lieu quand je rebâterai mon dragon...

Nice quick downway from the Alps, last night "at home" under my tent, and the travel is finished, in Lyon, France... Here I have to find a job (I'd prefer only money, but...), and waiting for administrations and papers, I help an esperanto bar. Well, a new page, in city, with associations, flat... Nigrejo will probably sleep on this time, and will wake up with my bike. Thank you to good people that I met.

Iom poste... / Un peu plus tard...

Post Split, apud kies flughaveno mi tranoktis, mi « vizitis » Šibenik, kun ĝia bela malnovurbo plena je ŝtupoj kaj turistoj mondonemaj, kaj Zadar. Por ne devi tranokti sur la „kontinento“, kie troviĝas natura parkego, kie aparte mallicas bivaki –ĉiuvespere je noktiĝo aŭdeblis helikoptero, verŝajne serĉanta lignofajrojn; Ja facile brulas tiu regiono-, mi do iris sur la insulon Pag (kie efektive ĉio multekostas), ĉarma ŝtonaro kun ŝafoj kaj montoj damne ne indikitaj sur mia mapo. Kaj ŝtonoj, kaj foje ankaŭ... ŝtonoj.
Sur tiu insulo mi pro stomakkaprico ne sukcesas dormi, ĝis la kvara, kiam mi fine vomas mian nefreŝan mortadelon kaj pastaĵon... Morgaŭe min atendas krutaĵaro, bedaŭrinde mi kvazaŭ ne vespermanĝis nek multe dormis. Post du-tri perfidaj krutaĵoj kaŝitaj en la faldoj de mia mapo, mi preterpasas vicegon da aŭtoj, enriras la pramŝipon, ne tiom kostan, kiom la ceteraj insulaĵoj.
Klimbante el la pramejo al la ĉefvojo, mi konstatas, ke fulmotondro sin anoncas proksimume tie, kien mi iras... Nu, tamen, mi iru.... Horon poste, mi troviĝas meze de ĝi, 20 sekundoj sufiĉas por min abunde akvumi. Mi plupedalas tiel dum deketo da minutoj, ĝis trovi plastan necesejon ĉe benzinstacio; Fulmoj falas tutapude, mi troviĝas apud stoko da gasboteloj, ah ah... Post duonhoro, kvietiĝas, akvo finfine forfluas de la ŝoseo, mi dentoklake trovas kafejon kie ŝanĝiĝi, kaj finas la tagon en tendumejo.
Mi kelkfoje profitis la marapudon por baniĝi, kiam mi trovis duŝon sur la plaĝo... kaj fakte, la maro min preskaŭ repacigis kun tiu malridetema Kroatio. Karaj kroataj amikoj, mi provos vin konsideri kiel ambasadoroj de via lando, kaj forgesi pri la marbordaj aĉuloj...

Nu, poste, Rijeka, kie mi planis almozkanti, sed pluvas, mi do direktiĝas al la landlimo. Tuj post la doganejo, slovenflanke, reaperas la suno. Mi haltas en la unua restoracio por peti akvon, kaj iu pribicikla scivolemulo, forlasante nefinmanĝintan porkorostaĵon, diras, ke mi povas sidiĝi ĉetable kaj finmanĝi... Kaj mirige, kelnerino alportas manĝilojn! Kun rideto, eĉ! Nu, mi bonege manĝis, drinkis –li forlasis ankaŭ plenan bieron- kaj rapidis al proksima plej taŭga herbejo.
Sekvas Trieste, Trevizo (tie mi eligis la gitaron, sed homoj tie verŝajne tro riĉas por ion doni. La sama afero okazos en Mantova, kaj mi poste rezignis pri kanti en Veneto-regiono, tro burĝa), kaj Padova, kie mi restas kelktage, ĝuante la kvietan bonan etoson ĉe amikaro.

Mi poste finfine kuraciĝas de mia BEMI-ozo, kiu igis min ekiri je tagmezo, bicikleti kaj gapadi pri io ajn. Kaj, timige, mi foje ŝatis tion.... nepre devis ĉesi... Do, Po-ebenaĵo, jen mi! 110, 120 km tage, mi retrovas la kulojn, kaj alvenas en Torino ĉe anino de la Itala Esperanta Junularo por pasi amuzan vesperon, kaj post ripoztago tranoktas en la bonega Torina Esperanto Centro.

Preskaŭ ĉiam en italaj vilaĝoj estas maljunuloj ĉekafeje; ofte ili scivolemas pri la biciklo, kaj iam iu aŭdaculo alproksimiĝas, ni ekbabilas (jes mi nun parolas la italan! Fuŝe, sed komprenige), kaj tiam la ceteruloj ankaŭ venas gapi kaj komenti kaj starigi la samajn demandojn kiel ĉiam; Infanoj ludantaj apudfontane estas malpli timemaj, kaj starigas malpli teknikajn demandojn, kiel „Kiom vi aĝas? ĉu vi havas infanojn?“Mezaĝaj virinoj ĉiam finas la diskuton per „kaj via Panjo? Ĉu ŝi scias? Ĉu vi telefonas al ŝi?“
Amuzis min, ke precize la naskiĝtagon de mia patrino, sur merkata placo en Lombardio, tia virino donis al mi fruktojn, fromaĝisto pezetan pecon da bona fromaĝo (ĉar li taksis min „simpatia kaj dialogema“...), kaj tria proponis donaci al mi malnovajn biciklosakojn el forta ledo...
Estis Panja datreveno, kaj ricevis mi la donacojn! Kaj en Piemonta regiono, homoj pagadis al mi kafojn, ĉu klientoj, ĉu kafejestroj…

Kaj denove jen la Alpoj, la ripoztago efikis, mi preskaŭ senkonstate –kvankam pacience- en du tagoj grimpadis ĝis la du trionoj de ĉi montaro. De Monĝenevro al Briancono, antaŭ la kurbiĝaro, mi atingis 71km/h... nu, mi tiam bremsis iom…

Nu, depost Kroatio, mi tre bone fartas...


Après avoir passé une nuit musicale près de l’aéroport de Split, j’ai « visité » Šibenik, avec sa jolie vieille ville pleine de marches et de touristes qui adorent les chansons françaises, puis Zadar. Pour ne pas me retrouver coincé à passer la nuit dans le trop grand parc naturel du continent, où il est encore plus interdit de bivouaquer pour cause de risque d’incendie dans la région (y’a un hélico qui tourne tous les soirs à la tombée de la nuit, et vu l’amabilité des locaux, j’ai pas eu envie de goûter à celles des flics), bref, pour ne pas être sur le continent, ben je suis allé sur l’île Pag par un pont. C’est un gros tas de cailloux avec des moutons et des tas de cailloux plus hauts que d’autres pas indiqués sur ma carte pourrie. Et aussi des cailloux, et parfois, des pierres. C’est joli… j’avais trouvé un super pré sans caillou (des fois, les locaux ont envie de faucher…) pour passer une super nuit, ben manque de bol, à quatre heures du mat j’ai fini par vomir ma mortadelle avariée, pi mes pâtes… C’est con, demain j’ai vélo…
Après deux-trois côtes traîtreusement dissimulées dans les plis de ma carte, je double une super longue file de bagnoles qui attendent le bac. Je les snobe, et me v’là d’l’autre côté du bras de mer… Là, en escaladant pour atteindre la route principale, évidemment située à flanc de montagne, bien haut, je vois que « ben dis-donc, y’a un orage qui tabasse sévère là-bas… ah tiens, c’est là où je vais, d’ailleurs…. » Bref, 15-20 bornes plus tard, je me prends la saucée prédite par je sais plus quel socialo si jamais le Non à la « constitution » passait… Et j’ai beau me repentir, ça tombe toujours autant… Je finis par trouver des chiottes en plastique à la station essence, les éclairs tombent tout près, je suis à côté d’un stock de bouteilles de gaz, c’est cool….
Au bout d’une demi-heure, ça se calme, l’eau quitte enfin la chaussée, je claque des dents quand j’arrive dans un troquet où je me change. Et après, je m’offre le luxe du camping. Comme si j’avais pas été assez douché dans la journée.
Quand j’ai trouvé une douche sur la plage, j’ai fait trempette, ben la mer, en fait, c’est autre chose qu’un grand lac salé. Ca m’a presque réconcilié avec cette Croatie qui fait la gueule. Bon, faut savoir que « y’en a des bien », hein…

Bon alors après, ben Rijeka, où j’avais prévu de taper la manche, mais bon, il pleut (et les locaux font la gueule…ça doit être à cause de la pluie…). Du coup je me tire vers la frontière, na. Juste après la douane, côté slovène, y’a du soleil… comme par hasard. Je m’arrête dans le premier resto pour demander de l’eau, et un gars avec qui je viens de discuter un peu (vélo oblige) quitte sa table, en laissant là un bout de cochon grillé qu’a l’air pô mal du tout… Le gars me dit que je peux m’asseoir et finir, si je veux… ah bah ouais, mais je vais me faire jeter, non ? Ben non, la serveuse apporte des couverts, et avec le sourire siouplait…. Bref, j’ai fini la barbaque –super fondante- et la bière que le type avait abandonnée lâchement, pi je me suis trouvé rapidos un super pré pas loin où planter la tente…

Ensuite, Trieste (« mais ça descend encore longtemps ??? ») Treviso (où je fais péter la gratte, mais les gens ont trop de sous pour en donner ; pareil à Mantova, plus tard… la région Venetto est un peu trop bourge, j’insiste pas plus…), et Padova, où je retrouve les supers collocs de mon pote, pas encore rentré de ses vacances… J’y reste quelques jours parce que c’est cool.

Après je recommence enfin à pédaler un peu sérieusement. Plaine du Po, me rev’là, journées de 110,120 bornes, j’arrive à Turin chez une nana de l’asso d’espéranto italienne, je me repose une journée et dors une nuit dans le super local de l’asso espéranto-Turin

Presque partout dans les bleds italiens y’a des vieux au café, ils regardent de loin mon vélo, puis un audacieux vient voir la bête, on papote (en fait je me fais assez bien comprendre en italien…) et là, ben les autres s’attroupent… les gamins près des fontaines où je prends de l’eau le soir sont moins réservés, et leurs questions moins techniques (« t’as quel âge ? t’as des enfants ? »). Les femmes finissent toujours la discussion par « et la Mamma ? Elle sait que tu es en vélo ? Tu lui téléphones ? »…
Dans un de ces villages en Lombardie, sur la place du marché, le jour de l’anniversaire de ma mère, ce genre de femme m’a offert des fruits, le fromager un bon bout de fromage, parce qu’il m’a trouvé sympa et ouvert au dialogue, et un troisième m’a proposé ses vieilles sacoches en bon gros cuir… C’était l’anniversaire de ma reum, c’est moi qui ai reçu les cadeaux ! Et dans le Piemont, j’ai pas arrêté de me faire payer des cafés par les patrons, les clients…

Pi v’là-t-y pas que c’est déjà les Alpes ! M’en fous, j’ai pris un jour de repos, j’ai bouffé plein de pâtes, et en deux jours efficaces et pas trop durs j’en ai traversé les deux tiers… De Montgenèvre à Briançon, juste avant la série d’épingles à cheveux (super descente, mais les jantes chauffent un peu), je suis à 71 km/h… ah, c’est limité à 50, je vais freiner un peu…

Wesh, depuis que j’ai quitté la Croatie, je vais super bien.

Almost croatian people on the coast can’t smile, but it’s better to play guitar here than in Venetto region of Italia. I feel fuckin’ good, I stopped one day in Torino and then I went up to Briancon in the Alps without problem... no more details in english, but lernu.net ...