nigrejo

Message d'un Français du Japon

2011-07-31T22:02:00.003+02:00

Il est en colère, et il y a de quoi. Respirez un bon coup, et prenez 14 minutes pour l'écouter.

Non à la propagande d'Areva

2011-01-21T16:37:00.001+01:00

Et paradoxalement...

2010-10-05T18:06:00.001+02:00

... l'autommne s'annonce plus doux.

y'a plus de saisons, et c'est tant mieux!

bordel, c'est raide.

2010-05-08T01:50:00.003+02:00

C'est encore le printemps. Et j'ai froid.

Virinaro sieĝas mian kapon, iom mian koron... Feke datrevene printempas. Fride.

Karnaval(ul)o

2010-03-24T02:25:00.005+01:00

Karnavale, je la tutunuaj horoj de la printempo, mi renkontis mian karnavalulon. Tiun, kiu, brulante, ekzorcas malfacilaĵojn de la pasinta tempo, ebligante novan epokon...

Tiu karnavalulo estas ina, bona, kaj ĉarma. Tre.
Kaj mi vivas fajriĝon plaĉan ĉe la dolĉa muro de ŝia neo....

Forbrulu la vintro, ek al printemp'!

Bonon al vi, et portez-vous bien...
T.

De la mesure débarrassons-nous un temps, voulez-vous...

2010-01-26T23:29:00.003+01:00

... et exagérons encore un tantinet.

Mi ĝuis lastan guton el tiu mielo. Prefereble adiaŭi dolĉe, ĉu ne? Tio senakrigas l'amaron...

Demi-fictif.

2010-01-21T14:09:00.006+01:00

Recevant sa lettre ce matin, je pris le temps d'admirer l'enveloppe ornée d'un somptueux S. Puis, afin de la lire avec toute l'attention que méritent un important courrier et sa rédactrice, et de n'être pas distrait par la faim, je petit-déjeunai avec tout le calme que je fus capable de rassembler. Ensuite, je me lavai, me rasai, méditai longuement dans le but de me rendre plus perméable à sa prose, tant espérée et diligemment envoyée.
Puis je considérai que le désordre de mon logis n'était pas digne d'une telle lecture, alors j'astiquai les moindres recoins, et me vêtis cérémonieusement. ~~Enfin, je fis encadrer la belle enveloppe et son énigmatique contenu, et accrochai ce tableau au mur.~~

Je lus.

Salé de mes larmes, mon thé
fumé
me brûle les entrailles,
sans que mes lèvres y aient trouvé quelque chose à redire.

Ça me rappelle quelque chose, ça... ah oui! Eric Chevillard a écrit quelques lignes sur la contagion littéraire (parmi d'autres sujets). CQFD.

Du pain, des jeux des bananes

2009-09-25T02:39:00.003+02:00

Y'a que ça qui passe.

Mais bon, 'parait que la révolution n'est pas un pique-nique cool...

tri jarojn / trois ans

2009-09-14T23:14:00.003+02:00

Mi antaŭ ekzakte tri jaroj alvenis en Lionon... Mi malfacile kapablus starigi bilancon nuntempe... Mi ĉi-tie renkontis eksterordinarajn homojn, serioze amikiĝis, grave enamiĝis, kreskis neimageble, ellernis metion.

Daŭre nenio bedaŭrindas. Fide al la viv'. Eĉ se foje strangas ĝiaj vojoj...
Mi planis resti maksimume du jarojn kaj duonon...

Aujourd'hui, ça fait exactement trois ans que je suis arrivé à Lyon. J'aurais bien du mal à dresser un bilan de ces trois années... J'y ai rencontré des gens extraordinaires, tissé des amitiés, appris un métier... et grandi comme je n'aurais jamais imaginé.

Toujours rien à regretter, je continue de faire confiance à la vie, malgré ses curieux cheminements...

En arrivant, je m'étais dit: "deux ans et demi maximum"...

Petit tour d'horizon du vélo genevois / Iom da bicikla Ĝenevo

2009-07-27T13:03:00.006+02:00

Rencontrer Stef, des potes à lui, apprendre à craindre l'éclipse valaisanne ("quand le foie vient masquer le coeur"...) à la très agréable guinguette des barges, QG des coursiers à vélo, découvrir leurs conditions de travail, discuter catalogues, entreprises, pédaler dans Genève -qui s'y prête bien-, visiter un atelier associatif bien rangé (sur les trois existants...), assister à l'entrainement de vélo-polo au bord du lac, voir choir longtemps une adroite gauchère, mettre un peu les mains dans le cambouis, dessiner un vélo pour une gamine...

Super week-end, super accueil, et pas mal de soleil, finalement! Merci à Stef, et aux autres!

Finfine renkonti na Stef, amikojn liajn, drink(et)i ĉe agrablega surinsula asocia trinkejo, kie ariĝas biciklokurieroj, malkovri iliajn laborkondiĉojn, babili pri pecoj, katalogoj, entreprenoj, rajdi en Ĝenevo (tute trarajdebla urbo), viziti asocian bicikloatelieron sen malordo (!!!), gapi spektante biciklo-poloon apudlage, vidi longe fali ĉarman ludantinon, iom teĥnikumi, desegni biciklon por bubino...

Estis tre bona semajnfino, bonega akcepto el Stef kaj aliaj, eĉ suno ne tro prokrastis! Dankon al ĉiuj!

Profesiulo / Bon, c'est pas que je m'ennuie, mais j'ai un métier...

2009-06-21T13:44:00.004+02:00

Итак, mi estas diplomita kiel ("plej tre bona") biciklo-meĥanikisto. Se vi aŭdas pri dunganto, ideale pri vojaĝbicikloj, bv informi min...

La instrutempo rapide pasis (9 monatoj), mi baldaŭ ĝisos miajn kolegojn-majstrojn. Kaj por komenci mian profesian vivon, iom da ferioj!

Mesdemoiselles, Mesdames, Messieurs et les autres, c'est avec un grand plaisir -et un soupçon de fierté, faut l'avouer- que je vous annonce ma qualification en tant que Mécanicien Cycles (oui, toujours les majuscules). Mention très bien et "major de promo", même.
Bricoler, c'est bien et ça dépanne, la mécanique, c'est fait pour. Un peu comme l'anglais et l'espéranto, quoi...

La formation est passée vite, je quitte bientôt mes collègues pour attaquer ma carrière de mécano par... des vacances (oui, bon, du chômage). Si vous savez qui recrute, idéalement dans le vélo de voyage, faites passer l'info...

L'âme pourrie de chabadabada...

2009-06-14T22:36:00.005+02:00

Malgré mon légendaire et dégoulinant chabadabada, je ne vais pas si mal... L'instinct de survie, peut-être, ou alors c'est seulement que c'est pas si grave... C'est juste dramatiquement dommage, et peut-être la meilleure décision qu'elle pouvait prendre.

"C'est con, j'aurais bien fait ma vie avec."

Nu, jen mi kiel tiu ulo, same sola, sed malpli trista. Mirige. Almenaŭ estas plej taŭga sezono por disiĝi...

le temps cule

2009-03-22T23:46:00.002+01:00

...mais il est salvateur.

Pour Mario

2009-01-22T22:33:00.001+01:00

"La connaissance sans émotion revient à essayer de mâcher des pierres."

Ĝojo

2008-11-14T21:33:00.004+01:00

Zorgi pri bicikloj ĝojigas min. Kaj eĉ poste, dum mi lavas miajn manojn, la sapujo strebas al pliĝojigo de l'meĥanikisto.

de l'usage du coupe-choux / pri l'uzo de sabra razilo

2008-09-28T23:55:00.005+02:00

"NE PAS se raser sous la douche. Non seulement vous perdriez une grande quantité d'eau, mais vos mains humides laisseraient tomber un rasoir. Vous pourriez penser que la perte de l'orteil sur lequel il atterrit est un petit prix à payer, mais songez aussi à tout ce qui peut être endommagé par le rasoir au cours de sa chute, et pire encore, vous endommageriez le rasoir. Ne le faites pas. Nous n'essayons pas d'être super rapides, nous essayons de mettre en place un rituel développé autour du rasage, et sautiller hors de la douche avec un orteil qui saigne (ou pire) n'est simplement pas digne."

L'art du rasage au coupe-choux (the straight razor shave), Christopher Moss.

"NE raziĝu sub duŝo. Vi ne nur malŝparus grandan akvokvanton, vi ankaŭ faligus razilon el viaj malsekaj manoj. Vi povus opinii, ke perdi la piedfingron sur kiun la klingo falas estas malgranda kosto, sed vi ankaŭ pensu pri ĉio, kio povas esti damaĝita de la razilo dum ĝia falo, kaj, eĉ pli malbone, vi difektus la razilon. Ne faru tion. Ni ne provas esti rapidegaj, ni provas starigi fajnan ritaron ĉirkaŭ razado, kaj salteti el duŝejo kun sanganta piedfingro (aŭ pli grave) estas nur nedigne."

Razado per sabra razilo (the straight razor shave), Christopher Moss.

(mal)sekvo k fino / Suite et fin

2008-08-20T11:31:00.005+02:00

Ja la auxstra parto pli indis ol la germana, kun bilardecaj belasfaltitaj vojoj ambauxflanke de la Danubo. Post kelkaj tagoj mi atingas na Wien, tie ekpensas, ke la insulo estus tauxga bivakejo, hazarde renkontas lionan E-istan amikinon centrurbe...

Sekve la vento fortis, kaj mi male. Post bivako apud kampo mi ekas mian lastan tagon, al la vento (dorsa, komence) aldonigxas pluvego, post 50km mi pauxzas en benzinstacia kafejo, trinkadas kafon, malvarmigxas, decidas trajni la lastajn 40kmjn, frostotreme trovas kvazauxstacidomon, kie mi atendados, spektante la horizontalan pluvon.

Sekvis antauxIJK, IJK kaj MeLa anstataux MIRo, mi dirus, ke dum tri semajnoj mi iom neniumis, sed strange lacis...

El MeLa-ejo mi trajnis gxis Wien, tra trajnara fusxo kaj malfruego, sukcesis neatentigi la auxstran kontroliston pri mia kaduka bileto, atingis la stacidomon tro malfrue por trafi la noktan trajnon, kie mi cetere ne povis enigi mian biciklon, mi do bivakis sur la insulo (vidu antauxan blogajxon, se vi ne sekvas tiun nelauxordan rakonton...).

Nu, sekvavespere mi povis entrajnigxi, kaj post kelkaj noktaj sxangxoj mi alvenis en Basel-on, kaj poste en Mulhouse-on. Mi de tie biciklis laux la kanalo kaj kontraux vento (tiu, kiu helpis min kelkaj semajnoj antauxe...). Eble pro laco kaj trisemajna pauxzo, miaj genuoj vespere tre doloris... La vesperon mi cetere pasigis cxe interesaj Eistoj, kiujn mi renkontis hazarde, rekonante E-an glumarkon...

Post kelkaj tagoj da cxu trankvila, cxu efika biciklado mi alvenis hejmen, probable mense pli ripozinte ol se mi revenintus trajne...

La senlaborula administracio kvazaux pluferias, mi do eble ankoraux iom promenos, probable ie, kie estas montoj... post tiom da riveroj, estus placxe!

Après Linz, donc, c'était mieux. De chaque côté du Danube se déroulent des billards d'asphalte, plutôt fréquentés, c'est vrai, mais bien roulables. Et comme d'hab', pas une once de vent d'est. Et des péniches ENOOOORMES.

Après quelques jours j'arrive à Wien affamé, décide, pour avoir bonne conscience, de me diriger vers le centre-ville, pille une boulangerie, me pose sur une place au soleil, et au bout de trois minutes une amie lyonnaise me tombe dessus... Je la savais dans le coin, mais ça surprend quand-même... Du coup je l'ai rejointe au camping-cher-du-bord-de-l'autoroute, dérogeant à ma règle de ne payer qu'un camping par pays. J'ai aussi pu repérer l'île sur laquelle j'allais bivouaquer trois semaines plus tard...

J'ai gentiment galéré pour quitter Wien, n'ayant pas vraiment de carte adaptée, et la soirée papotage de la veille avait un peu amputé ma nuit... Finissant par acheter une carte, je me rends compte que mon itinéraire traverse des pseudo-montagnes, fatigué-feignasse que je suis, je décide de contourner par l'est, en Hongrie, le pays qui ferait passer la Beauce pour un massif alpin. Très fort vent d'ouest, bref, des rafales de côté, histoire de ne pas toujours être en "pilotage automatique"...

J'ai bivouaqué avant la frontière et peu après mon départ il s'est mis à pleuvoir des cordes, le vent avait tourné, je l'avais en plein dans le dos. Mon surpantalon a tenu dix minutes... Je roulais à 40 km/h sur la nationale hongroise, ne voyais pas à 20m, devinais vaguement les phares des bagnoles dans mon rétro... J'ai fini par me poser dans le bar d'une station service avant que la route ne bifurque (= vent de côté), j'ai bu 4 cafés, me suis refroidi, ai décidé de prendre le train, ai trouvé, tout tremblant, une gare désaffectée, sans guichet ni rien d'autre qu'une petite salle vide où j'ai pu me changer. En fait c'était bien la gare, mais le billet s'achète une fois dans le train...

Bref, j'ai atteint Szombathely, le but de mon parcours, en train. Quelle classe...

Je suis resté 10 jours là, à glander sur le festival... Puis j'ai rejoint -en train toujours- non pas la Croatie comme prévu, mais un lac de boue au sud de Budapest pour encore 10 jours de farniente avec une dizaine de campeurs sauvages et espérantophones.

Puis train Budapest-Wien, le train est bloqué, m'explique-t-on, je dois faire 15 km de vélo pour atteindre la gare suivante (sans carte et avec un niveau de hongrois ne dépassant pas "merci", sachant qu'en général les Hongrois ne parlent QUE hongrois...). Après 3 ou 4 heures de retard je trouve un train pour Wien, non je n'ai pas de ticket international pour mon vélo, mais la contrôleuse est lasse de sa journée de merde, elle parle allemand moins bien que moi (c'est dire...) et me laisse tranquille.
Un copain m'avait donné un billet périmé pour rejoindre Wien, et quand le contrôleur autrichien s'est pointé, je lui ai demandé à quelle heure on arrivait, ah, désolé, je ne comprends pas, vous pouvez répéter plus lentement s'il vous plait, merci, et hop, il n'a pas fait gaffe à la date... J'ai aussi oublié de lui dire que le vélo était à moi...

Arrivé à Wien j'apprends que le train de nuit est complet question vélo, que je peux tenter, mais qu'il part d'une autre gare et dans 40 minutes. Je décide de bivouaquer sur l'île (cf. note précédente pour les ceusses qui suivent pas ce récit décousu)

Bref, j'ai réussi à coller mon vélo dans le train le lendemain soir, après quelques changements nocturnes je suis arrivé à Basel, puis à Mulhouse, le vent n'avait pas tourné depuis mon précédent passage, dommage. J'ai eu beau ne pas forcer, trois semaines sans vélo, une nuit à mal dormir dans le train, la fatigue et le vent de face m'ont ruiné les genoux...
En quittant Montbéliard je rencontre un autocollant "espéranto" sur une bagnole, on papote, je me fais inviter chez ces gens bien sympas et je prends une douche bien nécéssaire sinon méritée...

Puis du vélo, sans trop forcer d'abord car mes genoux boudent, et je ne suis pas vraiment pressé... Content de rentrer, mais content aussi de me retrouver seul après les festivals, de laisser l'îvresse du pédalage décanter les rencontres, les évennements...

Voulant faire mon dernier bivouac dans un super pré le long de la voie verte Châlon s/Saône - Mâcon, j'ai bien bourré (bizarrement, mes genoux me le permettaient), puis je n'étais qu'à une grosse centaine de bornes de Lyon, que j'ai nonchalamment bouclée dimanche.

L'ANPE est encore quasiment en vacances, j'ai bien 15 jours devant moi avant d'avoir un entretien, je vais peut-être en profiter pour me balader ailleurs que sur du plat... Et ensuite je vais les tanner pour suivre une formation en mécanique cycles... ça ferait un beau titre à mon CV...

Wien

2008-08-12T13:21:00.002+02:00

Mi ne rizervis trajnon, mi estas duonblokita en Vieno, ahaha. Tamen la danuba insulo estas tute tauxga por tranokti, sed iom for de la stadicomo... Mi provos entrajnigi mian biciklon cxivespere se la trajnestro bonvolas, alikaze... mi improvizos... estos trajno je la 7a morgaux...

Eventuale mi iam rakontos pli pri mia alveno en Szombathely... kaj pri komputila paneo cxe trajnosistemo en Hungario...

N ayant evidemment pas reserve de place dans le train, je me retrouve bloque a Vienne. Bravo. Ca m apprendra a prendre le train... Bon, l ile sur le Danube est tip top pour bivouaquer, mais un peu loin des gares. Je vais tenter ce soir, si par hasard le controleur veut bien de mon velo, sinon faudra que je me leve trop tot pour plier ma tente et chopper un train a 7h...

Mais il fait beau.

Un jour, je vous raconterai peut etre comment je suis arrive a Szombathely, ou une histoire de bug informatique sur un important noeud ferroviaire en Hongrie, ahahaa. Mais la, faut que je paye ces bandits du cybercafe.

Linz

2008-07-19T11:17:00.003+02:00

Cxar mi fakte foje ne rajtis memzorge elekti mian vojon (cxefa vojo subite igxis malpermesata por bicikloj...), mi vole-nevole rajdis sur la vojo planita en iu gvidlibro, ia nova getoo por biciklistoj; Por auxtoj ebena bonkvalita asfalto, por bicikloj fusxaj kotaj padoj.

Mi tamen volis rapidi, kaj en sxlima kurbigxo mi falis (cxar kompreneble pluvadis), iom vundis mian kruron kaj grumbladis pri tiu landacxo.

Pro temponesuficxo mi devis trajni 200-300 km, kaj lauxdire en Auxstrio biciklaj vojoj surrajdindas, do se mi iom trajnu, estu por forlasi Germanion. Kompreneble, neniu vojagxanto proponis sian helpon por entrajnigi mian biciklon...

Alveninte en Linz post kelkhora trajnado, mi miris: cxiuj tie belas kaj aspektas konatindaj, kiam en Germanio estis precize male...

Nu, mi nun povos trankvile bicikli gxis Szombathely, eble ecx povos iom almozkanti kun gitar´...

Kaj cxi-tie, sunas!

Vu que la nationale a unilateralement decide de ne pas etre accessible aux cyclos, je me suis resigne a suivre le trace du bouquin "piste du danube". Piste. Ca correspond bien a la realite... Du gravier, des caillasses, des nids de poule, de la boue...

Je voulais aller vite malgre tout, et dans un virage j ai glisse sur une flaque de boue (parce qu evidemment, il pleut tout le temps...), me suis vautre dans les orties, me suis releve en pestant contre l Allemagne presque toute entiere, ai vu mon mollet tout enfle, ai rale encore plus...

Comme mon calendrier etait un peu serre et que j etais bien fache avec ce pays (monotone, en plus...), j ai pris le train jusqu a Linz. Evidemment, pas un des voyageurs n aurait propose son aide pour monter mon velo dans le train. Leurs meres ont du leur dire de ne pas parler aux inconnus...

Arrive a Linz apres environ 300km de train, j ai trouve tout le monde beau, il a fallu que je cherche 5 bonnes minutes dans la foule d un festival pour trouver une tete qui ne me revient pas... Alors qu a Regensburg, c etait l inverse...

Bref, je suis content d avoir change de pays, j ai maintenant le temps de rouler pepere, eventuellement de jouer un peu de gratte... Et ici, il fait beau! Ca me rappelle mon passage de Croatie en Slovenie il y a deux ans...

Info speciale pour Elian: j ai atteint 1000 km dans le village nomme "Marxheim"...

Radwege sind Scheise! / Frauenfeld

2008-07-13T11:45:00.005+02:00

Tie, kie mi biciklis en Svisio, troveblas fabrikoj, industrioj, atentemaj ŝoforoj en potencaj aŭtoj, kamionoj, pordimanĉpromenaj ne ĉiam asfaltitaj sensencaj biciklaj vojoj, Gesvisoj ĝentilaj sed ne tre komunikemaj, varmego, spektakla fulmotondro (mi spektis ŝirme...), senĉesa pluvo, trokostegaj mapoj...

Ankaŭ troveblas apotekistino, kiu rete serĉas kaj printas urban mapon (nenie estas afiŝita mapo, ĝenerale...)... kaj bonega akceptado fare de Benno, kiu scias kion povas bezoni malseka biciklisto.

Hodiaŭ pluvadas, mia gastiganto proponis, ke mi restu plian diurnonm mi do ripozos plian tagon. Estos fakte mia unua tute senbicikla tago, kaj miaj genuoj cetere ŝatas la komforton de seĝo...

Morgaŭ mi do pluiros. Mi vidis sur dediĉitaj mapoj, ke la biciklaj vojoj ofte netaŭgos en Germanio (deflankiĝaj, neasfaltitaj, ... nu, por promeni, ne por veturi), kaj ke pliboniĝos en Aŭstrio.

Mirige, Francio povas in instrui pri longdistancaj biciklaj vojoj al tiuj landoj, kie oni pliuzas biciklon... Mi malŝparis grandegan tempon provante sekvi tiujn padojn, kaj probable ĝis Aŭstrio mi ĉefe uzos la nurajn taŭgajn veturajn vojojn, do kun aŭtoj...

Krom la oftegaj haltoj por diveni, kien mi iru, mi rapide biciklas...

Mi kunportis legaĝon kaj kelkajn rusajn lecionojn, mi emas skribi al gekaruloj, sed mi vespere fakte nur povas dormi...

Ĉi-parta moto: baldaŭ pliboniĝos...

En Suisse, j´ai pu trouver des Suisses, polis mais pas tres communicatifs, des usines, des industries, des camions, une chaleur caniculaire, un super orage -j´etais abrite-, une pluie qui n´en finit pas de tomber, des cartes routieres hors de prix, des pistes cyclables pas toujours revetues, qui se perdent dans la campagne ou qui s´arretent apres une descente, avant une cote, bref ca va pour une balade dominicale mais ca vaut rien pour un trajet.
J´ai essaye cote allemand, c´est a peu pres la meme chose, avec des detours dans les zones industrielles...

Contrairement a l´idee generale, la France a bien des choses a enseigner a ces pays en matiere de voies de longue distance... je regrette les voies de Bourgogne et de Franche-Comte...
Selon des cartes-bouquins sur la piste cyclable du Danube, ca a l´air de s´ameliorer en Autriche.

J´ai aussi trouve une pharmacienne qui m´a cherche puis imprime un plan de la ville (impossible d´en trouver un, pas-meme aux arrets de bus...) et un super accueil chez mon pote, conscient de ce dont peut avoir besoin un cyclo´touriste´ mouille.

Aujourd´hui, il flotte encore et encore, mon pote m´a propose de rester un jour de plus, ca va donc etre une vraie pause. D´ailleurs, mes genoux apprecient que j´arrete un peu de m´asseoir au ras du sol.

A part ca, je roule assez vite et j´arriverais a couvrir de bonnes distances si je ne devais pas m´arreter frequemment pour deviner par ou je dois continuer...
Bref, je vais finalement essentiellement rouler sur les routes de trajet (avec les bagnoles, donc) et bouder leurs radwege qui vont de la poste a la boulangerie...

Et le soir, je tombe peu apres la nuit, sans avoir l´energie de bouquiner, d´ecrire a mes amis ou de bosser mon russe.

Mais comme on dit vers les sommets, ´ca va bien se passer´.

Unuaj tagoj, Montbéliard, premiers jours

2008-07-09T14:25:00.002+02:00

Ja la EV6-vojo ne cxie pretas, tamen estas plezuro rajdi laux kanaloj, for de auxta svarmo, tra ravetaj lokoj... kaj ebene.
Cetere, kiam mi devas uzi "normalajn" vojojn, kiuj foje krutetas, mi tre penas. Nu, estas la unuaj tagoj, normalas. Post la hodiauxa ripoztago probable plibonigxos...

Iom pluvemas la veter', sed mi nun havas tre tauxgan jakon, do pluvo preskaux plezurigas min... Sume, bonega humoro malgraux iom kaprica vetero...

Baldaux Svislando, baldaux mi vidos la rugxan biciklon de Benno (vidu dekstre)... kaj poste, pluos.

Qu'on se le dise -ou pas, d'ailleurs...: pour la première fois, j'ai adoré pédaler accompagné! Lyon-Châlon s/Saône seulement, mais de bien chouettes moments...

Puis me rev'là seul, j'aime bien aussi. A Dole je rejoins l'EuroVélo6, miel d'ours, ça longe le Doubs, je me baigne, c'est plein de jolis coins, loin du bordel motorisé... et plat. D'ailleurs quand je dois reprendre la route ouverte aux bagnoles, (la véloroute n'est pas achevée partout), les côtes me sèchent bien... Mais bon, passés les premiers jours et cette pause glandouille à Montbéliard, le jus devrait chasser les courbatures...

L'EV6, prévue pour accueillir aussi bien les cyclos que les rollers ou les "personnes à mobilité réduite", est parfois aménagée de façon surprenante, comme cette barrière devant un pont, galère avec les bagages, et le panneau associé "pied à terre". Ils doivent bien rigoler, les paraplégiques...

Bientôt la Suisse, bientôt je verrai le vélo rouge (liens à droite) et son cavalier, et après, encore du vélo.

Le moral est bon, même sous les averses!

Я рад.

Reek' / c'est reparti

2008-07-04T11:25:00.003+02:00

Bon, alors voilà, c'est reparti pour un tour, je bouge ce soir, j'ai repéré un bivouac il y a quelques jours lors d'une sortie, y'a plus qu'à rappeler les vieux réflexes d'accrochage de sacs (un jour j'aurai que des supers sacoches polyvalentes et rapides à fixer. Un jour.)

Bref, si j'ai des trucs à dire en chemin, ce sera ici que je les écrirai.
Bon été à vous!

PS: je vous recommande aussi Sa marche, même si vous ne LA connaissez pas.

Nu, jen, reek', forbiciklado ĉivesperos, mi jam trovis bivakejon dum promeno. Mi nur memoru kiel mi kutimis fiksi iun sakon, kaj mi -preskaŭ- pretos. Se troviĝos io rakontinda kaj retaliro, mi ĝisdatigos...
Alikaze, ĝis IJK, MIRO, dumvojo, ...

Atendante julion / avant juillet

2008-06-18T10:08:00.004+02:00

Atendante julion kaj mian ekbicikladon al IJK laŭ riveroj (notinde laŭ Danubo), mi kun amikino iom rajdis ĉi-semajnfine, promen- kaj trejnocele. Estis okazo bivaki dufoje, ĉu senkule, ĉu kun...
Sed fakte ĉio tio probable estas preteksto por konigi tiun bonegan retejon -kvankam foje malrapidan- openrunner.com, kiu malgraŭ ĝia angleca nomo, estas franca (kaj kelklingva, almenaŭ koncerne la priskribojn de la itinero).

Post IJK mi ne certas pri tio, kion mi faros, ĉu mi iom tuje reiros laŭ sama vojo, ĉu mi enbusigos mian -renovigitan- biciklon por trafi MIROn, ĉu mi poste revenus tra Italio...
Mi eble ankaŭ ne tro prokrastu mian revenon, ĉar senlaborula administracio ne emas doni al mi monon dum miaj ferioj, kaj ĝi pli kaj pli policumaĉas...

En attendant juillet et mon départ pour l'IJK ([iyoko], festival d'espéranto) à la frontière austro-hongroise via l'eurovélo6 (merci Tonton), je remets mon vélo à neuf (si les pièces veulent bien arriver...) et je profite de la rando/balade du ouikène dernier pour vous présenter openrunner.com, qui, malgré son vilain nom, est un outil bien pratique (oui, vous avez le droit de vous en foutre).

Que la joie vous emporte, всего хорошего!

Mais comment faisaient les gens avant?

2008-04-17T14:43:00.002+02:00

C'est beau, l'Internet...

Dernières nouvelles du bourbier

2008-04-15T18:01:00.006+02:00

Lecture d'une nouvelle d'Alexandre Ikonnikov, "Bruits matinaux"

О России, канечно.

"Matenaj bruoj" el la novelaro "Lastaj novaĵoj el la kotejo", de Aleksandr Ikonnikov.

Vekilo.
Necesuja sidilo.
Telefono. Respondilo.
– Bonan tagon, kara. Estas Olja. Grandan dankon pro via subskribo de la eksedziĝaj paperoj. Mi iros al Kipro kun mia amiko. Mi lasis la ĉekon al via patrino.

Zumado de la elektra razilo.
Plaŭdo de la akvo en la lavkuvo.
Telefono.
– Vadik, estas Serioga. Nenion mi povis fari. La ĉefo subskribis vian maldungon. Se vi iros ĉe niaj konkurentoj, ne forgesu min. Redonu la ŝlosilon de via oficejo al la akceptejo. Ĝis!

Susurado de la boligilo.
Risorto de la panrostilo.
Telefono.
– Ĉi-tie Maria Ivanovna. Vadim Injateviĉ, miaj gepatroj ne venos post semajno, kiel ili promesis, sed postmorgaŭ. Necesus ke vi liberigu la apartamenton jam morgaŭ, por ke mi povu purigi. Vi povas lasi la ŝlosilojn en la leterkeston. Mi bedaŭras. Ĝis revido.

Bruo de la aŭtoj sur la strato.
Ŝuklakoj en la enirejo de la konstruaĵo.
Telefono.
– Ĉi-tie Serioga. Denove mi. Mi tute forgesis. Al la oficejo redonu ankaŭ la ŝlosilojn de la aŭto. La ĉefo bezonos ĝin morgaŭ. Ĝis!

Ĉifado de paperoj.
Knaro de la ŝrankopordo.
Telefono.
– Estas mi. Ĉu vi rekonas min? Mi ne povis trovi iun ses-kuglan. Vi prenu iun sep-kuglan. Estos ducent pli. Hodiaŭ, ĉe kutima loko.

Bato de la fenestrokadro, kiun iu grande malfermis.
Du paŝoj sur la fenestrobordo.
Falo sur la asfalton, kelkajn etaĝojn sube.
Krioj.
Telefono.
– Bonan tagon. Mi estas reprezentanto de la firmao "Vivi kun rideto". Permesu al mi gratuli vin, Vadim Injateviĉ. Vi gajnis du tubojn de nia nova refreŝiga vizaĝokremo. Kaj se vi sendas al nia adreso ĉekon de cent-kvardek rubloj, vi havos ŝancon gajni nian super-premion: la novan pulvosuĉilon Turbo-3000...

Aller encore mieux est-il envisageable? / Ĉu plibonege farti eblas??

2008-02-08T04:17:00.001+01:00

Debout sur la pointe des pieds sur le dernier barreau de l'échelle du "Et toi, ça va?", je commence à me dire qu'il va falloir ajouter des niveaux... ou alors qu'il me pousse des ailes.

Ça veut pas dire que j'ai pas de soucis, hein, mais... en d'dans, ça vibre, ça pacifie et ça me fait faire des bonds. Ouais.

Et pour couronner le tout, je me mets au russe:
Вчера, я послал писмо далёкой и дорогой подруге.

Nuntempe atingante la tutsupron de mia fartoskalo, mi ekpensas pri aldoni ŝtupojn... Alikaze mi lernu flugi.

Ne signifas, ke mi ne havas zorgojn, nur ke... mi ne scias... Ia vibro paciga plenigas. Saltige.

Vin portu la ĝoj', sed reciproke.

Vidvino kaj feliso

2008-01-15T15:36:00.000+01:00

Jen malnova traduko, el "La veuve et le félin" de Joyeux Urbains, ektradukita helpe de Rubulo

Maljuna vidvin' je la kvara
supreniras la straton pene
La mondo rapidegas,
sed iras ŝi malrapide.
Malantaŭ ŝi pezas la fat'
de la vivo, kaj la sako,
manĝaĵon ŝi portas al kat',
verŝajne la lasta kunulo

Maljuna vidvin' je la kvina
atingas sian hejmon
kaj malgraŭ la mondo bonfarta
jaroj dispremas ŝian korpon.
Maljuna kateg' je la kvina
sentas, ke proksimiĝas la fin'
Milde la mondon forlasas,
forlasas korpon sen anim'

Maljuna vidvin' je la sesa
treme atestas la morton
nigre-blankas vivado ŝia
kvankam la mondo pentras bunton
Forviŝas ŝi vanan larmeton
kaj lastafoje sin kuŝas
ŝi montras feliĉan rideton
ĉar ŝi la katon retrovas.

Antaŭjara provaĉo

2008-01-11T13:45:00.000+01:00

Kial do verki poemon
se oni ne sentas emon?
Respondos tuj la jena pled':
virinallogo, jes ja sed
ĉu fariĝi virinkaptil'
sendepende de bona stil'?

Ofte la esperantista verk'
tro similas al aĉa sterk'
Tro malofte la versotrik'
ne emigas al tuja strik'...

Kaj kion mi verku, damne?
Ĉu stancon pri la makadam'? NE!
La temo flankiĝus al strat'
ĉe l'umbilik' tuj ekus grat':
al longa vojo mi emas...

Jen do pri kio temas:
mia fartaĉo estas nur
pro tiu granda kvazaŭmur'
kiu malhelpas min vagi
sed ja manĝon endas pagi...

Sed verki min ekamuzas
Kvankam ne min la am' uzas...

Citation du jour d'hier

2007-12-14T14:21:00.000+01:00

"Je suis impationnante de revenir pour continuer", me dit-elle après une journée à découvrir la reliure...

Ach, ces Allemandes...

Prilaborata Tif en travaux

2007-10-10T14:43:00.001+02:00

Pri l'biciklisteco de la meblistin' / De la cyclistitude de la menuisière...

2007-10-01T17:22:00.001+02:00

Nu, kio rakontindas?...

Mi denove retumas, iom, kaj tial pensas pri ĝisdatigo de l'Nigrejo...
Mi kredas, ke la plej grava afero estas mia renkonto kun biciklista meblistino... Nia rilato riĉas, kaj nekredeble evoluigas min...
Krome, mi plulaboras en KoToPo, enhejmiĝis en la kvartalo, ekbindis dikegan vojaĝlibron por mia venonta biciklumado ien, iam, malmulte ludas gitaron, reaperigas fotojn, ŝatus dediĉi tempon por kanzonverkado, vizitis mian nevinon Pirenee, kaj danke plufidas je la vivo, kiu donacadas al mi, eĉ se ne ĉiam simple...

Amu vin, reciproke kaj meme

Je repasse un peu de temps "sur le net", j'en profite pour faire une petite mise à jour...
Qu'est-ce que j'ai à raconter?...
Indéniablement, le plus important est ma rencontre avec la plus menuisière des cyclistes... Un sacré cadeau de la vie, je crois que je fais bien de continuer à lui faire confiance (à la vie, et à la menuisière par la même occasion), même si c'est pas toujours simplissime...
Bref -vous croyiez pas que j'allais déballer les détails ici??-, une relation super riche, qui me fait évoluer, et j'ai l'impression que c'est pas fini...

À part ça, je bosse toujours au KoToPo, viendez-y donc voir comme c'est de la balle, j'habite dans un chez-moi, c'est pas plus mal, quitte à se sédentariser, je retire des photos, je ne touche presque plus mes guitares, j'ai commencé à relier un gros bouquin parce que j'ai presque rempli le précédent et qu'il faut assurer ses arrières, comme disait madame la proviseure (crève, ordure), en cas de voyagite aigüe je pourrai faire face, je manque de temps pour (essayer d')écrire des chansons, et j'ai eu dans mes bras ma nièce ariègeoise, la plus zen du monde...

Aimez-vous...

Finfine!

2007-04-15T17:41:00.000+02:00

Passer de bénévole à salarié, ça valait bien une petite note... (merci à Rubulo, d'ailleurs).

Mad Maks, senbenzina esperantisto!

2007-03-20T01:21:00.000+01:00

Nun, Mad Maks rakontas ankaŭ en esperanto sian piediradon al Laponio! Daŭre estas eraroj, sed li progresadas kaj lingve kaj geografie!
Ne zorgu pri strangaj datoj, li ankaŭ tie fulmrapidas. Aŭ preskaŭ.

En plus de remettre des nouvelles sur son blog (y compris mettre les cartes à jour), Mad Max traduit dans plein de langues. C'est LÀ.

Claude Piron repousse le Blouf !

2007-03-20T00:57:00.000+01:00

On m'a offert ce bouquin récemment, et je le conseille à tous les celles et ceusses qui s'intéressent à la démocratie, à la justice ou plus basiquement à la linguistique. Et aux autres, aussi.

Claude Piron
Le défi des langues - Du gâchis au bon sens
L’Harmattan, 1994

l'"Imperial' du Kikiristan" en KoToPo!!!

2007-01-28T17:35:00.000+01:00

Hieraux en KoToPo l'"Impérial' du Kikiristan" ("Imperia fanfaro de Kikiristan", pseuxdlando kies historion oni malkovras dumkoncerte) venis prezenti siajn projektojn kiel nomada fanfaro, kies devizo estas "ludi cxie kaj por cxiuj". Ili pasintsomere trairis Balkanion, ludante tie, kie viva muziko malofte venas (orfejoj, rifugxintejoj, malliberejeoj, ...). La antauxan someron, plimultnombre en la bando Fanfarajà, ili trairis Sudamerikon kun la sama devizo (80 koncertoj ene de du monatoj)
Ili do prezentis du filmetojn pri tiuj muzik-vojagxoj, kaj poste ludadis!!!
Bonega festa etoso blovis dank'al la muziko de tiuj boneguloj!!!
Plie en KoToPo estas nun bonega foto-ekspozicio pri ilia balkana trairado.

Hier le KoToPo a ré-accueilli l'"Impériale du Kikiristan", fanfare nomade de Saône et Loire jouant "partout et pour tous", particulièrement pour ceux qui n'ont pas l'occasion d'écouter de la musique en chair et en os. Ils ont joué dans des prisons, des orphelinats, des camps de réfugiés... L'été dernier dans les Blakans, et celui d'avant en Amérique du Sud, avec la formation Fanfarajà (80 représentations en deux mois...)
Après les docus qu'ils ont tourné ces deux étés, ils ont joué... longtemps!
Bref, super ambiance avec ces humains qui font de la super musique, mènent de super projets sans se la pèter!
Sans compter la très bonne expo photos sur leur périple de cet été, en ce moment au KoToPo!

Mi ne jam mortis / même pas mort !

2006-12-23T18:19:00.000+01:00

Nu nu nu...
Malgraux kelkaj hezitoj promalvojagxaj kaj prourbaj, mi decidis resti en Liono, lasante sxancon al la vivo trovi por mi interesan laboron. Restos nur ama(N)tino por trovi, kaj poste cxio enordos.
Krom tio, mi denove havas mian "francciganan" gitaron, kaj riveligos miajn filmojn tuj kiam mi havos porrivelilan monon, kaj rebindados tuj kiam mi havos propran hejmon, kaj... tiel plu.

Esperante, ke francaj sociservoj ne forgesos mian kazon dum la festoj, mi iros al la Ago Semajno, cxar indas gxin ne maltrafi. Kaj estos bona okazo forlasi Lionon, kiun mi ne eliris ekde mia lasta mesagxo...
Nu, gxis AS espereble...

Bon, les bonnes résolutions avant l'heure: je mets à jour, un peu.
J'ai failli quitter Lyon, tellement j'avais pas envie de me fixer quelque part, et encore moins en ville, pi en fait je vais me laisser une chance de trouver un chouette boulot, peut-être même payé! Une amoureuse par là-dessus et j'aurai de bonnes raisons de rester là.
A part ça, j'ai récupéré ma gratte 'nouche, dès que j'ai du révélateur, je développe mes films, et dès que j'ai un chez moi je relance l'atelier de reliure (et de meubles en carton si c'est un grand chez-moi, et d'archerie si avec j'ai un immense jardin pour tester mes arcs -ben voyons...).

Et pendant que mon dossier RMI se perd dans les labyrinthes administratifs, ben je vais à AS, en Pologne (encore un festival espéranto...), parce que j'vais pô m'laisser abattre, pi que ça me fera une occasion de quitter Lyon, dont je ne suis pas sorti depuis mon dernier billet...

), (

2006-09-24T23:02:00.000+02:00

Nu, post la kurbigxoj je 55km/h kaj la tuneloj je 60, post Grenoblo, kie mi kaj IJKpartoprenintoj renkontigxis, mi digne pasigis mian lastan "hejman" nokton, t.e. subtenda nokto, en bela herbejo... Mi ecx estis invitita aperitivumadi de la najbaroj. Jen do mi en Liono, kie finigxis mia vojagxo, kiun mi ege malbedauxras... Mi cxi tie trovu laboron (aux monon, fakte...), kaj inter du vizitoj al administracioj, mi volontulas en la KoToPo...
Nu, jen komencigxo de nova periodo, urba, malvojagxa, asocia, mi-vidos-kia; Certe mi havos multe malpli da rakontidajxoj, do versxajne la Nigrejo denove ekdormos, aux dormetos... gxis la venonta vojagxo!

Après les virages à 55 à l'heure et les tunnels à 60, après Grenoble et une soirée "c'était le bon temps!" avec des gens qui étaient au festival à Sarajevo, je me suis fait ma dernière nuit "chez moi", à savoir sous ma tente (c'est agréable d'être hébergé, de revoir des potes et de prendre une douche, mais des fois on aime pantoufler avec un bouquin, tranquillement vautré sur son ~~sofa~~ duvet avec un bon vieux ~~Django~~ grillon dans les oreilles...) Bon, je me suis quand-même fait inviter à un apéro à rallonge chez les voisins... tant pis pour la quiétude du foyer.
Bref, me v'là à Lyon, le voyage est fini, j'ai trouvé ça triste, pi je m'y suis fait. Faut que je trouve du boulot (ou, plus exactement, des sous), et entre deux paperasseries je fais du bénévolat pour le KoToPo.
C'est donc une nouvelle parenthèse, sédentaire, urbaine, associative, ... J'aurai sûrement moins de trucs à raconter, alors Nigrejo va s'offrir une hibernation, perturbée seulement par quelques photos dès que je me serai occupé de trouver un labo où secouer mes quelques films... Et le printemps, a priori, aura lieu quand je rebâterai mon dragon...

Nice quick downway from the Alps, last night "at home" under my tent, and the travel is finished, in Lyon, France... Here I have to find a job (I'd prefer only money, but...), and waiting for administrations and papers, I help an esperanto bar. Well, a new page, in city, with associations, flat... Nigrejo will probably sleep on this time, and will wake up with my bike. Thank you to good people that I met.

Iom poste... / Un peu plus tard...

2006-09-11T16:30:00.000+02:00

Post Split, apud kies flughaveno mi tranoktis, mi « vizitis » Šibenik, kun ĝia bela malnovurbo plena je ŝtupoj kaj turistoj mondonemaj, kaj Zadar. Por ne devi tranokti sur la „kontinento“, kie troviĝas natura parkego, kie aparte mallicas bivaki –ĉiuvespere je noktiĝo aŭdeblis helikoptero, verŝajne serĉanta lignofajrojn; Ja facile brulas tiu regiono-, mi do iris sur la insulon Pag (kie efektive ĉio multekostas), ĉarma ŝtonaro kun ŝafoj kaj montoj damne ne indikitaj sur mia mapo. Kaj ŝtonoj, kaj foje ankaŭ... ŝtonoj.
Sur tiu insulo mi pro stomakkaprico ne sukcesas dormi, ĝis la kvara, kiam mi fine vomas mian nefreŝan mortadelon kaj pastaĵon... Morgaŭe min atendas krutaĵaro, bedaŭrinde mi kvazaŭ ne vespermanĝis nek multe dormis. Post du-tri perfidaj krutaĵoj kaŝitaj en la faldoj de mia mapo, mi preterpasas vicegon da aŭtoj, enriras la pramŝipon, ne tiom kostan, kiom la ceteraj insulaĵoj.
Klimbante el la pramejo al la ĉefvojo, mi konstatas, ke fulmotondro sin anoncas proksimume tie, kien mi iras... Nu, tamen, mi iru.... Horon poste, mi troviĝas meze de ĝi, 20 sekundoj sufiĉas por min abunde akvumi. Mi plupedalas tiel dum deketo da minutoj, ĝis trovi plastan necesejon ĉe benzinstacio; Fulmoj falas tutapude, mi troviĝas apud stoko da gasboteloj, ah ah... Post duonhoro, kvietiĝas, akvo finfine forfluas de la ŝoseo, mi dentoklake trovas kafejon kie ŝanĝiĝi, kaj finas la tagon en tendumejo.
Mi kelkfoje profitis la marapudon por baniĝi, kiam mi trovis duŝon sur la plaĝo... kaj fakte, la maro min preskaŭ repacigis kun tiu malridetema Kroatio. Karaj kroataj amikoj, mi provos vin konsideri kiel ambasadoroj de via lando, kaj forgesi pri la marbordaj aĉuloj...

Nu, poste, Rijeka, kie mi planis almozkanti, sed pluvas, mi do direktiĝas al la landlimo. Tuj post la doganejo, slovenflanke, reaperas la suno. Mi haltas en la unua restoracio por peti akvon, kaj iu pribicikla scivolemulo, forlasante nefinmanĝintan porkorostaĵon, diras, ke mi povas sidiĝi ĉetable kaj finmanĝi... Kaj mirige, kelnerino alportas manĝilojn! Kun rideto, eĉ! Nu, mi bonege manĝis, drinkis –li forlasis ankaŭ plenan bieron- kaj rapidis al proksima plej taŭga herbejo.
Sekvas Trieste, Trevizo (tie mi eligis la gitaron, sed homoj tie verŝajne tro riĉas por ion doni. La sama afero okazos en Mantova, kaj mi poste rezignis pri kanti en Veneto-regiono, tro burĝa), kaj Padova, kie mi restas kelktage, ĝuante la kvietan bonan etoson ĉe amikaro.

Mi poste finfine kuraciĝas de mia BEMI-ozo, kiu igis min ekiri je tagmezo, bicikleti kaj gapadi pri io ajn. Kaj, timige, mi foje ŝatis tion.... nepre devis ĉesi... Do, Po-ebenaĵo, jen mi! 110, 120 km tage, mi retrovas la kulojn, kaj alvenas en Torino ĉe anino de la Itala Esperanta Junularo por pasi amuzan vesperon, kaj post ripoztago tranoktas en la bonega Torina Esperanto Centro.

Preskaŭ ĉiam en italaj vilaĝoj estas maljunuloj ĉekafeje; ofte ili scivolemas pri la biciklo, kaj iam iu aŭdaculo alproksimiĝas, ni ekbabilas (jes mi nun parolas la italan! Fuŝe, sed komprenige), kaj tiam la ceteruloj ankaŭ venas gapi kaj komenti kaj starigi la samajn demandojn kiel ĉiam; Infanoj ludantaj apudfontane estas malpli timemaj, kaj starigas malpli teknikajn demandojn, kiel „Kiom vi aĝas? ĉu vi havas infanojn?“Mezaĝaj virinoj ĉiam finas la diskuton per „kaj via Panjo? Ĉu ŝi scias? Ĉu vi telefonas al ŝi?“
Amuzis min, ke precize la naskiĝtagon de mia patrino, sur merkata placo en Lombardio, tia virino donis al mi fruktojn, fromaĝisto pezetan pecon da bona fromaĝo (ĉar li taksis min „simpatia kaj dialogema“...), kaj tria proponis donaci al mi malnovajn biciklosakojn el forta ledo...
Estis Panja datreveno, kaj ricevis mi la donacojn! Kaj en Piemonta regiono, homoj pagadis al mi kafojn, ĉu klientoj, ĉu kafejestroj…

Kaj denove jen la Alpoj, la ripoztago efikis, mi preskaŭ senkonstate –kvankam pacience- en du tagoj grimpadis ĝis la du trionoj de ĉi montaro. De Monĝenevro al Briancono, antaŭ la kurbiĝaro, mi atingis 71km/h... nu, mi tiam bremsis iom…

Nu, depost Kroatio, mi tre bone fartas...

Après avoir passé une nuit musicale près de l’aéroport de Split, j’ai « visité » Šibenik, avec sa jolie vieille ville pleine de marches et de touristes qui adorent les chansons françaises, puis Zadar. Pour ne pas me retrouver coincé à passer la nuit dans le trop grand parc naturel du continent, où il est encore plus interdit de bivouaquer pour cause de risque d’incendie dans la région (y’a un hélico qui tourne tous les soirs à la tombée de la nuit, et vu l’amabilité des locaux, j’ai pas eu envie de goûter à celles des flics), bref, pour ne pas être sur le continent, ben je suis allé sur l’île Pag par un pont. C’est un gros tas de cailloux avec des moutons et des tas de cailloux plus hauts que d’autres pas indiqués sur ma carte pourrie. Et aussi des cailloux, et parfois, des pierres. C’est joli… j’avais trouvé un super pré sans caillou (des fois, les locaux ont envie de faucher…) pour passer une super nuit, ben manque de bol, à quatre heures du mat j’ai fini par vomir ma mortadelle avariée, pi mes pâtes… C’est con, demain j’ai vélo…
Après deux-trois côtes traîtreusement dissimulées dans les plis de ma carte, je double une super longue file de bagnoles qui attendent le bac. Je les snobe, et me v’là d’l’autre côté du bras de mer… Là, en escaladant pour atteindre la route principale, évidemment située à flanc de montagne, bien haut, je vois que « ben dis-donc, y’a un orage qui tabasse sévère là-bas… ah tiens, c’est là où je vais, d’ailleurs…. » Bref, 15-20 bornes plus tard, je me prends la saucée prédite par je sais plus quel socialo si jamais le Non à la « constitution » passait… Et j’ai beau me repentir, ça tombe toujours autant… Je finis par trouver des chiottes en plastique à la station essence, les éclairs tombent tout près, je suis à côté d’un stock de bouteilles de gaz, c’est cool….
Au bout d’une demi-heure, ça se calme, l’eau quitte enfin la chaussée, je claque des dents quand j’arrive dans un troquet où je me change. Et après, je m’offre le luxe du camping. Comme si j’avais pas été assez douché dans la journée.
Quand j’ai trouvé une douche sur la plage, j’ai fait trempette, ben la mer, en fait, c’est autre chose qu’un grand lac salé. Ca m’a presque réconcilié avec cette Croatie qui fait la gueule. Bon, faut savoir que « y’en a des bien », hein…

Bon alors après, ben Rijeka, où j’avais prévu de taper la manche, mais bon, il pleut (et les locaux font la gueule…ça doit être à cause de la pluie…). Du coup je me tire vers la frontière, na. Juste après la douane, côté slovène, y’a du soleil… comme par hasard. Je m’arrête dans le premier resto pour demander de l’eau, et un gars avec qui je viens de discuter un peu (vélo oblige) quitte sa table, en laissant là un bout de cochon grillé qu’a l’air pô mal du tout… Le gars me dit que je peux m’asseoir et finir, si je veux… ah bah ouais, mais je vais me faire jeter, non ? Ben non, la serveuse apporte des couverts, et avec le sourire siouplait…. Bref, j’ai fini la barbaque –super fondante- et la bière que le type avait abandonnée lâchement, pi je me suis trouvé rapidos un super pré pas loin où planter la tente…

Ensuite, Trieste (« mais ça descend encore longtemps ??? ») Treviso (où je fais péter la gratte, mais les gens ont trop de sous pour en donner ; pareil à Mantova, plus tard… la région Venetto est un peu trop bourge, j’insiste pas plus…), et Padova, où je retrouve les supers collocs de mon pote, pas encore rentré de ses vacances… J’y reste quelques jours parce que c’est cool.

Après je recommence enfin à pédaler un peu sérieusement. Plaine du Po, me rev’là, journées de 110,120 bornes, j’arrive à Turin chez une nana de l’asso d’espéranto italienne, je me repose une journée et dors une nuit dans le super local de l’asso espéranto-Turin

Presque partout dans les bleds italiens y’a des vieux au café, ils regardent de loin mon vélo, puis un audacieux vient voir la bête, on papote (en fait je me fais assez bien comprendre en italien…) et là, ben les autres s’attroupent… les gamins près des fontaines où je prends de l’eau le soir sont moins réservés, et leurs questions moins techniques (« t’as quel âge ? t’as des enfants ? »). Les femmes finissent toujours la discussion par « et la Mamma ? Elle sait que tu es en vélo ? Tu lui téléphones ? »…
Dans un de ces villages en Lombardie, sur la place du marché, le jour de l’anniversaire de ma mère, ce genre de femme m’a offert des fruits, le fromager un bon bout de fromage, parce qu’il m’a trouvé sympa et ouvert au dialogue, et un troisième m’a proposé ses vieilles sacoches en bon gros cuir… C’était l’anniversaire de ma reum, c’est moi qui ai reçu les cadeaux ! Et dans le Piemont, j’ai pas arrêté de me faire payer des cafés par les patrons, les clients…

Pi v’là-t-y pas que c’est déjà les Alpes ! M’en fous, j’ai pris un jour de repos, j’ai bouffé plein de pâtes, et en deux jours efficaces et pas trop durs j’en ai traversé les deux tiers… De Montgenèvre à Briançon, juste avant la série d’épingles à cheveux (super descente, mais les jantes chauffent un peu), je suis à 71 km/h… ah, c’est limité à 50, je vais freiner un peu…

Wesh, depuis que j’ai quitté la Croatie, je vais super bien.

Almost croatian people on the coast can’t smile, but it’s better to play guitar here than in Venetto region of Italia. I feel fuckin’ good, I stopped one day in Torino and then I went up to Briancon in the Alps without problem... no more details in english, but lernu.net ...

Split

2006-08-20T13:57:00.000+02:00

Ekde Sarajevo, malmulto rakontindas... Mi provis atingi la montaran postkongreson, sed mi nesufiče dormis antauxe... mi tendumis en iama olimpikejo kaj retroiris morgauxe... Tranoktis apudlage en čelokana "tendumejo", mi devis memelekti la prezon...
Sekve, la Neretva kanjono, belega, sed senvilagxas, oni do ne manku je akvo tie... Mi tendumis 15 km antaux Mostar, elektinte falčintan herbejon malgraux la asertoj de la lokanoj, laux kiuj ne estas minoj tie... Ruinoj ja amasas...
Post tiuj noktoj, mi finfine iom ripozigxis de la IJK; tamen restas la mensa efekto postkongresa, tiu damna soleco post pluropetoso...
Mi do Mostar-n ne plene gxuis, devintus puši la biciklon sur la stratetoj meze de turistaro...
En la sudokcidenta parto de BkH, Kroatoj demandis al mi ču estas mia unua fojo en Kroatio... Pli kaj pli arogaj mi taksas ilin... des pli, ke de jam pli ol du monatoj mi ne razigxis, do gxis kiam ili konstatas, ke mi ne parolas la kroat-serb-bosnan, ili grumble okulumas, veršajne kredante min muzulmano... kaj čie, flagačoj...
La nuraj bonaj aferoj estas, ke la suno revenis, kaj ke la loka biero ne plu estas la akveca Sarajevsko, sed Karlovačko...
Grumble, do, mi alvenas en Split, per la rapidvojo kompreneble, čar estis nenia elekto... Mi plugrumbladas, kiam mi konstatas, ke la gasbalonetvendejo fermitas, ja estas sabate posttagmeze...
Nur post ioma gitarumado en la urbocentro mi česetas pauxti... mi ricevis sufiče por pagi oficialan tendumejon, kun dušo...
Mi tie mirige plezure renkontas gefrancojn, kaj paron da gesvisoj, kiuj klarigas al mi, ke neniel indas sukerigi mian porbiciklan akvon... nu, bone....
Kaj evidente, mi febre tusačas... mi do plugrumble dauxrigos pli malpli laux la marbordo gxis Trieste, kie espereble Italoj estos malpli naciismaj ol Kroatoj...

Depuis Sarajevo, pas grand chose a raconter... J ai essaye de rejoindre un apres-congres (un genre d after, quoi...) haut dans la montagne, sauf que j avais oublie de dormir suffisamment... du coup j ai plante la tente dans un truc olympique, pres d un hotel en ruine et d un cimetiere musulman... Je suis donc redescendu le lendemain, c etait juste un petit coucou aux montagnes... Apres moult exces de vitesse, j ai ensuite passe la nuit au bord d un lac, chez un particulier offrant le "camping", c est moi qui ai du choisir le tarif, il savait pas combien faire payer a un Francais pouilleux en velo...

Le lendemain, les gorges de la Neretva, superbeau, mais pas un village, faut pas manquer d eau... je campe a 15 km de Mostar dans un pre fauche, en evitant soigneusement les friches malgre les "ne mine" des locaux... ouais, ben vu les ruines qui fleurissent partout autour, je prefere etre prudent...

Apres ces quelques nuits, la fatigue physique de la rencontre a disparu, reste cette foutue lassitude... forcement, une semaine de bonne ambiance a plein de monde, ca contraste un brin avec "crache tes bronches tout seul sur ton velo"...
Alors bon, Mostar, oui, c est joli (ou en ruines, ca depend de quel cote on regarde...), mais pousser mon velo dans les ruelles blindees de touristes, bon... accompagne j en aurais surement plus profite...
A l ouest de Mostar, toujours en Bosnie-Hercegovine, des Croates me demandent si c est ma premiere fois en Croatie... Je les trouve de plus en plus arrogants, ma barbe ne leur revient pas, du moins jusqu a ce au ils constatent que je ne suis pas Bosnien, et du coup, peut etre pas musulman... Et partout, leur putain de drapeau...
Si la plupart des Serbes sont aussi nationalistes que la plupart des Croates que j ai rencontre, alors ca explique bien des conflits... Brulez vos drapeaux, bande de moules!
Bref, c est officiel, je suis aigri, j ai de la fievre et je crache mes bronches, les deux seuls trucs positifs sont le soleil, de retour, et la Karlovačko qui a remplace la Sarajevsko, biere bien trop aqueuse...
C est donc en maugreant que je me suis engage sur la voie rapide menant a Split -pas le choix, evidemment...
J ai presque retrouve le sourire apres avoir braille des chansons aux touristes et avoir gagne de quoi me payer le camping, et surtout, la douche....

Je vais donc ronchonner en direction de Trieste, ou les Italiens seront surement moins nationalistes que les Croates...

Croatian coast is a big supermarket, too many tourists, too much nationalism. Burn your flag! I go to Italy, I m ill, Im going fucking back.

Sarajevo

2006-08-14T11:47:00.001+02:00

Nu, mi post dek tagoj en Zagreb vole-nevole aligxis al la BEMI-karavano, kaj ni sepope helike biciklis al Sarajevo... tamen la etoso estis suficxe bona, almenaux pli bona ol tiu, kiun mi antauxtimis... Lastan tagon mi ne eltenis tiun ritmon, kaj kun alia akuratemulo mi rapid(eg)is trans la lasta montpasejo...
Sarajevo belegas, diversaj pregxejoj bone kunvivas, la IJK estis festa -hazarde... kaj bona

Nun mi memzorge ekskursos al Mostar -mi maltrafis la fruvekigxigan ekskurson-, kaj de tie planas iri francien laŭ la kroata marbordo, kaj sekve proksimume laux sama vojo kiel tiene...

mi do ne iros al IJS, tro multekostas gxi, kaj luksan kongresejon mi ne bezonas.

Bon. Apres 10 jours a Zagreb, je me suis plus ou moins fait embarquer dans une caravane cyclo-esperanto, qui s est averee moins penible que ce que j avais craint. Le dernier jour un autre impatient et moi avons bourre pour etre a l ouverture du rassemblement, qui etait plein de nouvelles rencontres, de chansons, de chevapchichi (genre de kebab, meilleur mais sans verdure), de biere et nuits blanches. Surement aussi plein de trucs plus serieux dont je n ai vu qu une petite part.
Sarajevo est belle, ses habitants solidaires et heroiques. Pas mal de pays, la France et les Pays Bas en tete, les auraient bien laisses crever, mais ils ont tenu...

Je vais maintenant non pas aller a la rencontre hongroise -trop chere-, mais rencontrer un peu mieux la Bosnie Hercegovine, via Mostar, puis probablement un peu de cote croate pour aller en France...

Zagreb, 1700km

2006-07-24T16:45:00.001+02:00

Post Ljub' vagis mi laux la Krka rivero, atingis Novo Mesto-n sekvan tagon... Mi tie renkontis multajn personojn, intervjuigxis por iu loka televidkanalo, kaj tiel povis eldiri "esperanto"2-3foje, kaj montri, ke eblas vojagxi sen ricxegi...
Tamen tie homoj pli volonte proponis al mi troan plian bieron ol dormejon... Mi do trovis proksiman kampon, kaj revenis morgauxe, car mi ja havis tempon, kaj tiu urbeto estas agrabla...
Mi retrovis novkontaton en "Lokal Patriot", bonega studentasocia trinkejo, malgraux gxia ača nomo, kaj poste trovis dormejon apud la Krka, kie mi gxoje lavigxis...

La sekvan tagon rompigxis la peco, kiu ligas la rapidumšangxilon al la biciklo... post 5kma pušado - kaj intensa makuligo de miaj frešlavitaj vestajxoj- mi en Brežice trafis Maraton-n, veršajne la plej bona bicikloriparisto en Slovenio kaj Kroatio... Tiu min informis, ke tiu peco estas tute nenorma, sukcesis lute provizore ripari gxin, kaj konsilis rapide mendi iun novan...

Sekve, mia enkroatia tempo komencigxas per ača doganisto, kiu min alparolas per kio li miskredas esti mia persona nomo, kaj evidente malafable demandas, ču en miaj sakoj trovigxas drogo, kaj kiom da mono mi havas... post mensogeto kaj montro de mia fuša kreditkarto, li lasas min... ačulo...

Mi poste provas "babili" kun iu kafejestro, sed la slovena, kvankam simila al la kroata, foje malsamas, kaj kiam mi eldiras unu el la kelkaj slovenaj vortoj, kiujn mi konas, la kafejestro nervozigxas kaj krietas, ke "tie estas Kroatio!" Nu, bone, mi simple provis komuniki...

En la slovena, kafo estas kava, kaj en la kroata, kavo... same, virinoj ofte nomigxas Mojca en Slovenio, kaj Petra tie...

En Zagreb mi trovis neniun en la sidejo de Keja-Sek, noktigxis... Mi pauxzis en la čefa placo, demandigxante, ču mi provu gitare almozpeti, kiam iu foje stranga junulo venis al mi kaj simple diris, ke se mi serčas dormlokon, eblas če li... Bonege...
Nun li foriris feriumi, kaj lasis al mi sian logxejon por kiom longe mi bezonos... Mi do planas plualmozpeti kaj plurenkonti gebonulojn gxis la fino de la montato, kaj tiam foriri Sarajeven...

Parti de Ljub' lundi 17, je me suis pose 30km plus loin dans un pre, que sont ensuite venus faucher deux tracteurs... youpi... j'etais dans un coin, ca n'a pas pose probleme...
Le lendemain, Novo Mesto, chouette petite ville sur la Krka (K(e)rka), je rencontre plein de gens, je me fais payer des bieres, puis la tele locale me demande une interview... j'accepte, juste histoire de placer 2-3 fois le mot "esperanto", et de montrer qu'on peut voyager sans rouler sur l'or...
Cependant, a Novo Mesto les gens offrent plus volontiers une biere supplementaire, voire excessive, qu'un endroit ou dormir... Je me trouve donc un pre tout proche, et apres une grasse mat', je reourne a N.Mesto, parce que j'ai le temps, que c'est chouette, et qu'a la bibliotheque je pourrai m'apercevoir que les esperantophones de Zagreb n'ont probablement pas recu mon courriel demandant s'il etait possible de rester quelques nuits dans le coin...

Si vous passez par Novo Mesto, arretez-vous au "Lokal Patriot", super bar malgre son nom nauseabond, bonne musique, expos, touca...
Ensuite je pique une tete savonnee dans la Krka, ca fait du bien... il fait bien chaud, dans le coin... Une grasse mat' et 35km plus loin, la patte de fixation de mon derailleur arriere lache... 20-22000 km, c'est peut-etre l'usure normale... L'arret est brutal, la roue arriere se bloque (le derailleur etant un peu au milieu des rayons, et la chaine au milieu de tout ca...). 5km de marche plus loin -et pas mal de cambouis sur mes fringues fraichement lavees-, je trouve probablement le meilleur velociste de la contree (Maraton, a Brežice), qui m'apprend que cette foutue piece est tout sauf standard... il parvient a me la resouder, mais il me conseille de la changer rapidement...

Le lendemain, la partie croate de mon parcours commence par un douannier aussi delicat que j'aime mon dentiste, qui me gonfle avec ses "t'es sur que t'as pas de drogue dans tes sacs, Damien? (mon 2e prenom, jamais employe...)"
Cette charogne me demande combien d'argent j'ai, je mens juste un peu, et il me laisse partir apres que je lui ai montre une carte de credit (qui, du reste, ne passe pas, dans le coin...)

A Zagreb, je trouve le local esperanto -vide; La nuit tombe, je m'arrete sur la place principale, me demandant, a defaut de savoir ou dormir, s'il est opportun de sortir ma gratte, juste histoire d'alleger un peu le touriste moyen (1kg de lipas~1€... :)), quand un djeunz se pointe et me dit que si je cherche un endroit ou dormir, c'est possible chez lui.. L'etoile du voyageur, quoi...
La, il est parti en vacances, me laissant son logement... je vais donc pouvoir rester la jusqu'a la fin du mois, continuer de rencontrer des gens bien et brailler des chansons (vu que les touristes sont surtout sur la cote, ca marche pas trop, mais ca defoule...), et ensuite partir vers Sarajevo...

Ici, le recyclage, c'est plein de gens qui ramassent les bouteilles en plastique et en verre pour les revendre ensuite... surtout des vieux, souvent "propres sur eux", genre ca pourrait etre ta boulangere, ben au lieu de vendre du pain elle cherche les bouteilles dans les poubelles...
Etrange...

Les langues slovene et croates se ressemblent, mais les quelques mots de slovene que je connais sont d'un emploi risque, parce que si c'est pas exactement la meme chose en croate (kava->kavo, par exemple), ben je me fais incendier... alors tant pis pour la diversite, a coffee, please, z'avez qu'a etre plus ouverts...
Je commence a penser en anglais, et ca me gonfle...
A propos, il parait que je parle bien anglais, pour un francais... Ben mon vieux... j'ose pas imaginer le niveau moyen des autres francais....

Ljubljana

2006-07-15T11:25:00.000+02:00

Post la ebenajxo itala kaj industrieca, estas agrable revidi iom da montaro... sed iom pli švitige ankaux ! Ja en Italio mi uzis nur la "rugxajn" vojojn, sufiče largxaj, kie kamionoj spir-tiris min kaj min rapidigis (cxu iuj ankoraux kredis, ke mi biciklas pro amo al floroj?)
Tie la šildoj estas malpli klaraj ol en Italio, mia mapo estas suficxe fuša, kaj la necxefaj stratoj estas foje truhavaj... Tamen la slovenaj šoforoj tre prudentas, ja konstrastas kun Italio...

En Padova mi vole-nevole spektis mian duan matčon piedpilkan, kaj post la gajno de itala teamo, mi povis iom spiri... kaj tamen šajnigi esti Italo... ja kompeticio bovigas homojn...

Nu, mi či tie devus provi iom gitare almozpeti, kvankam mi ne plej emas... mi vidos...

Apres la plaine italienne et industrielle, ca fait du bien de revoir un peu les montagnes... ca fait bizarre, aussi, quand je me rends compte que "tiens, je roule en dessous de 25 km/h! c'est etrange..." Faut dire qu'en Italie je n'ai utilise que les routes "rouges", assez larges, ou je profitais de l'aspiration des camions pour tracer comme un porc (les naifs-ves qui me croyaient bucolique sont prie-e-s de quitter cette page...)

Ici les panneaux sont moins clairs qu'en Italie, ma carte (IGN 1:300 000) est une daube pour touristes en voiture, les cotes sont indiquees aux mauvais endroits, quand elles sont indiquees, et les petites routes sont parfois un peu pourries...
Par contre, les automobilistes slovenes sont super prudents, c'en est presque agacant...le contraste avec l'Italie, sans doute...

A Padova j'ai bon gre, mal gre suivi les potes sur la place principale pour voir mon deuxieme match de foot... j'ai pas compris grand-chose, a part que c'est l'equipe italienne qui a gagne, et que du coup je pouvais respirer un peu plus tranquillement... du pain, des jeux, les gens sont des boeufs...

Ici je devrais essayer de racketter les touristes a coups de guitare, mais chuis pas super motive alors bon, on verra... (en Pologne je prendrai une revanche sur le plombier!)

Pavia, Italio

2006-07-04T16:55:00.000+02:00

On va commencer en francais, pour une fois...

Je suis reste une semaine a Briancon, mais j ai finallement pas trouve de fourrure -comprend qui peut-, j ai donc un peu froid, du coup je visite l accablante chaleur de la plaine du Po. Et ca fuse, sur le plat. Les camionneurs deboitent bien, et les moustiques moustiquent. J en raconte pas plus, mon velo m attend dans la rue...

Post semajna pauxzo en Briancono, mi nun efike trabiciklas la Po-ebenajxon. Varmegas, voras la kularo, ne tiom dangxeras la italaj kamionistoj... Mi ne nun plurakontu, mia biciklo nun alvokas la sxtelistojn...

Tifen - Lautaret: 2-0

2006-06-26T16:27:00.001+02:00

Por gxui la perbiciklan supreniradon de la Lautaret montpasejo, iom trejnigxu, elektu iun dimancxon, kiam kamionoj magie transformigxas en motorcikloj, mangxu multe da pastajxo la hierauxon, penu iome, spiru kaj sxvitu multe, konstatu, ke la "rampe des commères" ne tiom krutas, pikniku apud la lago, siestu iomete, kaj trovigxu en la "combe de Malavel" subsune, verdsezone; ja la akvofluoj meze de arboj spektindas... Kredigi al si, ke belega brunino vin retrovos en Briancono ankaux helpas supreniri...

Por malpli gxui la supreniron, apenaux suficxe trejnigxu, pedalu la lastajn 10 kmjn kontraux fortega vento, pluvo, deklivo kaj laceco, kaj aldonu multe da nerespektemaj italaj sxoforoj biciklo-portantaj.

Alveninte, trinku ion varman, vestigxu kaj gxuegu, malgraux la foje forta pluvo, la malsuprenon gxis Briancono, kie vin gastigos afablega PasportServa familio...

Krom tio, mi gxis tie biciklis 700kmjn, cxion gxuis krom la parton inter Liono kaj Grenoblo, suficxe kamionecan...
Mi restis du tagojn en Liono, kie mi festis la somerekon en la KoToPo, kaj vizitis amikojn...
Mi gxenerale efike biciklas, ja estas pli agrable ol pasintjare... Mi simple atentu ne tro rapidi (!), alikaze mi atingos Sarajevon unu montaton tro frue...
Fartu bone
Tifen
--

Pour profiter de l'ascention du Lautaret, entrainez-vous un peu, choisissez un dimanche, où les camions se transforment en motos, blindez-vous la panse de pâtes la veille, peinez un peu, suez beaucoup, respirez fort, constatez que la rampe des commères n'est pas si raide que ça, cassez la croûte près du lac du Chambon, et offrez-vous la Combe de Malavel sous le soleil, quand les torrents torrentent au milieu des arbres, c'est chouette...
Se persuader qu'une jolie brune va vous retrouver à Briançon motive pas mal aussi...

Pour moins profiter de l'ascention, entrainez-vous à peine assez, faites-vous raser par des camionettes italiennes chargées de vélo, pédalez les dix derniers km avec un sale vent, de sales rafales, de la pluie, de la pente et de la fatigue...

Arrivé au col, buvez quelque chose de chaud, couvrez-vous et profitez des 25km de descente ronde et souple, malgré une pluie parfois violente. A Briançon, utilisez le Pasporta Servo chez une super famille; Si vous ne parlez pas espéranto, il vous reste le camping...

A part ça, j'ai pédalé 700km jusqu'ici, ai tout apprécié sauf la portion Lyon-Grenoble, blindée de camions... Je suis resté deux jours à Lyon, ai passé la fête des décibels au KoToPo, rendu visite à des potes, fait quelques emplettes...
Dans l'ensemble, j'ai la pêche, ce qui est plus agréable que l'année dernière; Il faut juste que je fasse gaffe à ne pas aller trop vite, sinon je vais arriver à Sarajevo un mois trop tôt...

Portez-vous bien,
Tif

Baldaŭa ekiro / Départ proche

2006-06-15T10:10:00.000+02:00

Cxar restas ankoraux multon por fari antaux la foriro, mi prokrastas l'ekiron al morgaux vendredo la 16an. Mi planas resti en Liono 2-3 tagojn, gxis la muzikfesto (21a de junio), poste trairi Grenoblon, kaj do atingi Brianconon la 24an. Du tagoj poste, Torino, kaj mi ne scias kiam, Padova. Sekvos Ljubljana kaj probable Zagreb, Banja Luka kaj Sarajevo.

Se vi gastigemas laux tiu planetita vojo, skribu al mi...

Parce qu'il me reste encore pas mal de trucs à faire avant de partir, je repousse le départ à demain vendredi. Je prévois de rester à Lyon deux-trois jours, jusqu'à la fête de la musique, ensuite traverser Grenoble, et donc atteindre Briançon le 24 (ou le 25 si le Lautaret s'avère plus ardu que dans mes souvenirs). Deux jours plus tard, Turin, et je sais pas quand, Padova. Suivront Ljubljana puis probablement Zagreb, Banja Luka et enfin, Sarajevo.

Si vous avez des supers potes sympas et accueillants sur le chemin, écrivez-moi.

Orleano denove / retour au pays

2006-05-06T15:00:00.000+02:00

Eltrajnigxinte en Orleano, mi tuj iris al la bonega koncerto de la
AmbosVendistoj; Almenaux tioma energio necesis por min forgesigi la acxan koncerton de OaiStar la hierauxon en Tuluzo...

Nu, mi restos tie gxis cxirkaux la 15an de junio, kaj planas tiam ekbicikli al Sarajevo, provante ne tro rapidi, gxuante l'iradon. Sekve versxajne mi cxeestos almenaux parte la IJSn en Makó, kaj poste decidos la vivo inter plubicikli tiuregione, pliorienten, Pireneen aux alia.

Gxis la 15an de junio, iom da laboro (neniu perfektas...), iom da gitarumado, da fotaperigo kaj pretigo de l'"vojagxo".

Fartu bone

Sortant du train à Orléans, je me suis précipité au concert des Vendeurs d'Enclumes, fallait bien ça pour faire passer la merde d'OaiStar, la veille, à Toulouse.

Bref, je suis dans le coin jusqu'à la mi-juin, date à laquelle je devrais commencer à pédaler vers Sarajevo, puis sûrement vers la Hongrie pour l'IJS, puis la vie choisira entre l'hiver à Varsovie, pédaler vers l'est, retourner en Ariège ou autre...

D'ici le 15 juin, je vais bosser un peu (une fois n'est pas coutume), tripoter ma gratte que j'abandonne lâchement, tirer quelques photos et préparer le "voyage"...

D'ici là, portez-vous bien...

Mad Max s'en va / Mad Max foriras...

2006-04-17T23:22:00.000+02:00

Latcho drom, petit frère...

Pirenee / Ariège

2006-04-10T18:51:00.000+02:00

Mi laboris du semajnojn en tia pejzagxo (kvankam printempa nun), pauxzas semajnon kaj reiros gxis la fino de aprilo. La laboro (rekonstruo de disfalinta sxafejo) estas suficxe peza, sed suficxe placxa... Kaj mi trejnigxas "skulpti" trabojn el arboj, tauxga metieca laboro por mi...

J'ai bossé deux semaines dans ce genre de décor (bien moins automnal maintenant), je fais une pause d'une semaine avant d'y retourner jusqu'à fin avril. Le boulot (retapage d'une bergerie en ruine) est physique mais plaisant, pi je m'entraine à tailler des poutres à la herminette, dans de gros arbres... Et c'est presque un boulot d'atelier, donc ça me va bien...

Sunnubece...
Des fois, y'a la brume aussi...

Miel'

Kelkaj fotoj de mia somero... / Quelques photos de mon été..

2006-03-26T18:00:00.000+02:00

Cxar mi pro horsxangxigxo maltrafis mian trajnon, restas al mi tempo por trancxumi miajn skanajxojn...
Jen do kelkaj eroj de la vidamaso...

J'ai loupé mon train -merci le changement d'heure-, donc j'ai le temps de découper les scans de mes negs...
J'en mets plusieurs d'un coup, j'aurai moins de scrupules à ne pas faire de mise à jour...

Fine de julio 2005, en la montetaro de Franken, Bavario, Germanio.
Fin juillet 2005, dans les collines du Franken, Bavière, Allemagne.

Unua nokto en Cxehxio... cxio glatas...
Première nuit en Rep. Tchèque... tout baigne...

Tio, kion oni vidas vekigxe... Slovakio, jxus antaux l'alveno en Vac por la IJS.
La vue au réveil... en Slovakie, juste avant d'arriver à Vac, vers la mi-août.

Danubborde

2006-03-24T19:55:00.000+01:00

Ja ne estas la Lŭaro, sed nu...

Fotita dum IJS 05 en Vac, Hungario (Juhuuu! mi developis miajn filmojn!!!)
Le Danube vu à Vac, Hongrie, l'été dernier lors de l'IJS (ça veut aussi dire que j'ai enfin développé mes pelloches!)

Sekve / La quille

2006-03-09T01:27:00.000+01:00

Nu, mi finpasigis la sezonon en la montaro, restis neniu kokino, dankon al la sovagxacxaro... Mi tamen alkutimigxis al la "sovagxa" (ecx ekstrema, laux kelkaj) vivo de la montaro, kaj konstruis suficxe bonan arkon... Kaj antauxnelonge eble enamigxis al iu inino... La vivo decidos cxu mi amu aux cxu ne, sed mi ja amemas...

La nunaj planoj estas developi filmojn (de pasintjulio mi ne faris tion...) kaj aperigi kelkajn fotojn, trovi monrimedon kaj ekbicikli maje aux junie sarajeven...

Bon, j'ai fini la saison dans les montagnes, je finissais par m'habituer à la vie "sauvage" (voire extrême selon certains)... Il ne reste plus une poule, merci la sauvagine, mais j'ai fait un arc plutôt correct... Je suis peut-être tombé amoureux, aussi, d'une reine, qui même en jupe moche reste plus que séduisante... La vie décidera si je dois l'aimer ou non, mais l'idée me plaît...

A part ça, les plans sont développer et tirer les photos qui s'accumulent depuis juillet, trouver des sous et pédaler en mai ou juin vers Sarajevo...

Plej bona gardisto / Un bon gardien...

2006-01-03T13:43:00.000+01:00

Estante cxe mia frato kiel farmogardisto, mi la silvestran nokton forgesis sxlosi la kokinejon... Revenante de cxe najbaroj je la dua matene, mi konstatis tiun forgeson, kaj pensis: "nu, felicxe, mi vidas, ke la pordo estas malfermitaj! alikaze, besto povus enveni kaj vori..." Sed tuj poste, mi vidis plumaron, kaj nur 6 gekokoj restis, el 23...

Krom tio, mi estas iom malsana, mi ekkonstruas arkon (mi trovu la vulpon :)), kaj finfine vere negxas...

Cxiuj bonuloj bonfartu, la aliaj forpasu.

Etant chez mon frangin pour m'occuper des bêtes pendant son absence, j'ai un chouill' oublié de fermer le poulailler avant de me rendre chez les voisins pour la St Sylvestre... En rentrant, vers 2h du mat', je constate cet oubli, me disant "heureusement que je passe par là, sinon un renard aurait pu s'offrir un bon réveillon!"; Sauf que quelques instants plus tard, je vois des plumes et après un bref calcul, il manque 17 poules sur 23... Qui dit mieux?

à part ça, j'ai la crève, je construis un arc pour buter le renard, et il commence à vraiment neiger...

Portez-vous bien, sauf si vous êtes un(e) salopard(e), dans ce cas, crève, ordure.

Orleano / Orléans

2005-10-31T16:25:00.000+01:00

Devante reiri al Orleano, mi el Tuluzo biciklis 3-4 tagojn gxis Uzerche, do proksimume meze de la vojo, kaj poste trajnis gxis Orleano, cxar fakte malfacilas bicikli multe kun tiom malmulte da taglumo, kaj la tereno estis peza, kaj la aproj malbone nutritaj...
Nu, mi restos dekon da tagoj cxi-tie, profitante la preskauxhejmecon por paperacxumi, kaj memkompreneble por viziti amikojn, kaj ankaux por gitarumi...
Poste, mi biciklos ariejxen, eble vizitante amikojn survojajn...

Puisque je devais aller à Orléans, j'ai pédalé 3-4 jours depuis Toulouse (vive la N20 !), mais comme les jours raccourcissent sacrément, je n'ai pas pu faire autant de bornes que prévu, pi de toute façon le terrain était lourd et les sangliers mal nourris. En bref, j'ai pris le train à Uzerche, en Chiraquie, ~~et je vous emmerde~~.
Je reste à Orléans une dizaine de jours, j'en profite pour brûler la paperasse, voir des potes et jouer de la gratte...
Ensuite, ben je retournerai en Ariège, peut-être en m'arrêtant chez des potes sur le chemin ou presque...

Tuluzo / Toulouse

2005-10-21T18:32:00.000+02:00

Post semajneto iom stranga cxe Eisto, mi venis nesovagxigxi en Tuluzon, cxe la plej malordema kuiristo, kiun mi konas. Cxi tie estas la t.n. "civilizacio", tio estas senlima interreto, auxtobruoj, semaforoj, homaro... iom strangas post monato kaj duono enmontare... sed estas bone! :)

Poste mi planas viziti sxafbrediston apud Limoux (Aude, sudfrancie), bonetosa kaj senelektra, kaj reiri cxe mia frato, kie mi restos tri monatojn...

---
Après une petite semaine cheulou chez un 'tophone hyperactif, je viens me désauvager à Toulouse, chez le plus bordelique des cuisiniers... Ici, c'est la civilisation, il parait, ça veut dire qu'il y a une connexion illimitée, des voitures plein partout, des feux rouges, et plein de gens dans la rue... ça fait bizarre après un mois et demi paumé dans la montagne, mais c'est cool, surtout chez bordelouman...

Ensuite, je prévois d'aller trainer vers Limoux chez un type marrant qui a des brebis mais pas d'éléctricité (faudra me réhabituer à m'en passer! :)), puis retour chez le frérot où je resterai trois mois...

Pirenee / Ariège

2005-09-22T11:28:00.000+02:00

De tri semajnoj mi estas cxe mia frato en Pireneoj, labor(ad)ante kontraux mangx(eg)o...

Tie en la montaro ne estas elektro, do ne ofta gxisdatigo, eheheheh...
Mi pasigos decembron, januaron kaj februaron tie, por zorgi pri la bieneto dum mia frato pasxtos aliloke...

Déjà trois semaines en Ariège, à bas les cadences infernales chez le frangin... "on n'est pas payé cher mais on rigole bien, oué"

Y'a pas l'éléctricité et encore moins le net, alors pour les mises à jour, ben faudra patienter...
Je vais garder ses bêtes de décembre à février pendant qu'il ira bosser ailleurs...
En espérant qu'il neige plutôt qu'il pleuve...

Venecio / Venise

2005-08-17T20:08:00.000+02:00

Mi de la finigxo de IJS baraktas kun la trajnoj, kiuj tro fruas, tro malfruas, tro senbicikleblas...

Eble morgaux mi finfine atingos Francion, kaj tiam cxu decidos plutrajni kaj alveni akurate en Festo, cxu bicikli bove...

Mi maltrafis Budapesxton, kaj estis allogita de Slovenio, tra la trajnofenestroj... Kiam mi cxesintos stultvojagxi, mi reiros tien...

Depuis mon depart de Hongrie, c'est du n'importe quoi, je cours apres les trains, passe les frontieres en velo, me fais jeter parce que soit disant mon velo serait trop long...

Demain Milan et si j'ai du bol, la frontiere francaise; Là, je déciderai si j'arrive à l'heure à Festo, en train donc, ou si je pedale un peu quand-meme, juste pour sauver la face, ahahah...

Festo devrait avoir lieu a la mi septembre, et encore, c est un peu tot...

Budapest a l'air magnifique, et la Slovenie splendide... faudra que je revienne, quand j'aurai appris à voyager un peu moins connement...

Dolny Kubín, Slovakio

2005-08-08T14:11:00.000+02:00

Nu, post bonega IJK, ek al IJS... hieraux, eklacigxante, kaj ne havante suficxe da akvo por sovagxe tranokti, mi iris al tendumejo. Tutnokte pluvis, matene dauxris, kaj mi tiam rememoris, ke mi ne havas tauxgajn vestajxojn, kaj ke hodiaux veturas ankaux kamionegoj sur la unika vojego...

Mi do decidis iome promeni, kaj plej hazarde miaj pasxoj min kondukis al la stacidomo, ahahah...
nur kiam mi acxetis bileton al Zvolen cxesis pluvi...
Nu, mi decidos morgaux cxu mi trajnu aux cxu mi biciklu, sed estus bone iom partopreni IJSn tamen...

L´IJK (IYoKo, grosse rencontre de djeunz esperantophones) etait vraiment excellent, environ 400 participants, 44 nationalites representees, une super ambiance, un temps de merde. L annee prochaine, c est a Sarajevo, ca vous laisse le temps d apprendre les rudiments de l esperanto...

La pluie m a epargne hier, mais m a rattrappe cette nuit, passee en camping pour cause de "oulah, je commence a faiblir, pis chuis con, j ai pas assez d eau pour passer la nuit en sauvage".
Ce matin, j ai procede a ce qu on pourrait appeller une grasse mat´, puis je suis alle vers la gare, n ayant que peu envie de me taper la pluie ET les camions (bah oui, le week end est fini...) Quand je suis sorti de la gare, un billet pour Zvolen en main, il ne pleuvait presque plus... comme demain il est prevu qu il pleuve encore moins, j en profite pour mettre cette page a jour, entre autres...
J ai pas vraiment envie de prendre le train, surtout qu´en Slovaquie les trains doivent etre aussi peu adaptes qu en France, mais j aimerais bien profiter un peu du rassemblement en Hongrie, IJS, et en plus il parait qu´il fait super beau, la bas...

En Benesxov, Cxehxio/ Beneśov, Tchequie

2005-07-28T14:24:00.000+02:00

Cxehxio estas montetara...
kelkfojaj truoj en la stratoj difektigis mian postan radon, je 50-60 km/h... mi trovis urbon proksiman por gxin sxangxi...

mi ne sukcesas trabicikli la planitajn 100km tagajn, mi estas tro sxarjxita, inter alie per nebezonajxoj... kaj bicikli la tutan tagon donas al mi la impreson esti stulte vojagxanta, sen profiti la nunon... mi ne cxesis labori por dauxre rapidi, damne! la problemo fakte trovigxas en la fakto, ke Erenkontigxoj tro fruas!
mi sxatus havi tempon umi dumvoje, foje decidi dormi aux banigxi anstataux bicikli...nu, ferii...

Mi do decidis trankvile bicikli, kaj la ceteron mi veturos per trajno, gxis Slovakio, kie mi provos trafi la Wien-Zakopane karavanon, ekirinta lunde.

gxis ijk, eble

Bon, ben comme d hab, c est quand je prends le train que je viens en ville, et que j ai acces au net...

Apres deux trois jours de Tchequie, ma roue arriere n a pas supporte les trous des routes, parfois semblables a de mauvaises voies communales. Dans les descentes, aussi nombreuses que les cotes -y'a que des collines, dans ce pays-, faut lacher la carte des yeux pour anticiper les morceaux de route manqüants... y a des pieces manquantes du puzzle qui font bien 15 cm de fond, sur un bon metre de long...

bref, la jante a pete en deux endroits, rendant le freinage delicat, pour atteindre Přibram, a 10 km de la...
pour moins de 30 euros j ai achete une mauvaise roue, la seule compatible avec ma cassette de pignons. les rayons sont soustendus, faudrait que je les retende¨....

j arrive pas a faire mes 100 km quotidiens, et bourrer tout le temps me donne l impression de voyager comme un idiot... du coup je me dis que peu importe les km que je fais, je ferai le reste en train, et en attendant, j essaye de profiter du trajet...

les bieres sont grandes et pas cheres, faut faire gaffe avec le soleil qui tape depuis deux jours.

Je suis fatigue, je dors moynnement bien, craignant pour le velo, et surtout je voudrais prendre une douche!

Hier j ai croise une grosse riviere, j ai fait trempette, c etait deja pas mal...

Finfina ekiro / Départ (enfin)

2005-07-20T14:38:00.000+02:00

Post 6 tagoj da kudrado kaj dek tunoj da pacienco, la sakoj pretas. Forironta, mi rimarkis, ke la fiksiloj fakte fusxas... mi do foriris nur la morgauxon, t.e. sabate, sub la varmego...

90 km poste, mi demandis pri akvo al iu burgxulino, kiu min fakte gastigis por la tutan nokton, kaj mi ecx povis gxui la nagxejon!

Mi dimancxe levigxis frue por eviti la sunon, sed mia unua tago estis iom tro "sentrejna", kaj la kruroj iom doloris... post 100 km sub sunego, mi genue doloris, kaj tranoktis apud cxarma kanalo, akompane de senkompataj kuloj.

Lunde, konsciante, ke mi ne povos gxustatempigxi, kaj ke estus ne serioze trolaborigi miajn genuojn, mi 80km-e biciklas gxis Vitry le francois, kaj tie acxetas nemultekostan bileton al würzburg, kie mi nun estas...
Mi foriros morgaux aux postmorgaux, kaj intertempe acxetos tauxgan mapon. Dank'al die bahn, mi nun povos bicikli progresive pli kaj pli... La nura bedauxro estas, ke mi ne scios, kiom da km estas inter Orleano kaj Zakopane...

Après six jours penché sur la machine à coudre, je m'appretais à partir quand je me suis dit que les fixations de mes sacoches allaient lacher... donc j'ai rajouté quelques coups de machine à coudre, et des sangles, pour faire moins propre...

La premiere nuit, apres 90 km, je suis invite a planter la tente chez une bourgeoise sympa, et je me lave dans la piscine, parce qu'elle m'avait propose de m'y rafraichir... j'allais pas me gener!

Ensuite 100 km pour arriver au bord d'un canal plein de moustiques, mal aux genoux, je boite, j'aurais du y aller un peu plus mollo...

lundi, 80km pour arriver a Vitry le francois et y prendre un billet de train pour Würzburg, comme un p'tit slip, ce qui me permet de rattraper mon retard en economisant mes genoux, et d'embrasser plus tot Lena...
remarque, le velo dans les trains francais, c'est sport aussi... et j'ai pris une amende parce aue je n'ai pas composte mon billet... ahahahah... sncf, j'adore.

Je repars demain ou apres-demain, le temps d'acheter une carte digne de ce nom et de faire secher ma tente. et j'aurai le temps d'epargner mes genoux...

Gravan anonco * / Chronique d'une canette capricieuse

2005-07-10T13:29:00.000+02:00

* ISSSSSSSSSSSSS, la plej laŭtparolila renkontiĝooooooooooo

Se iu (prunte)donas kudromaŝinon kapablan trakudri 8mm-an tukaron, tiu ne forgesu min... Antaŭ ol mi freneziĝu aŭ ke la patrina maŝino mortu... Ja bezonatas pakaĵoj por forbicikli, ĉu ne?

Si quelqu'un tient absolument à se séparer d'une machine à coudre capable de coudre de bonnes épaisseurs de tissus, qu'il/elle pense à moi, avant que je ne devienne fou ou que la machine que je taxe à ma mère rende l'âme... Comment je fais, moi, pour partir, sans sacoches? Hein?

Antaŭforveturaj farendaĵoj

2005-07-02T14:18:00.000+02:00

Ĉegepatre ordigi la trobordelecan kartonaron, neforgesi negativojn irante fotostaĝen, rekudri biciklosakojn, elekti vojiron, helpi al gepatraj projektoj, pretigi la biciklon, ĝisi lokajn amikojn, partopreneti la Ĵonglibre...

note à caractère "je raconte ma vie" (méfiez-vous, je sens que ça risque de devenir de plus en plus comme ça)

Bref, avant de partir, ranger les cartons -remplis de façon plus que cohérente le jour du déménagement- pour éviter de trop agacer les parents, jeter la moitié de leur contenu, camoufler l'autre moitié, ne pas oublier ses négatifs quand on s'offre 16€ de train pour se rendre à un stage photo, revoir les coutures des saccoches, s'offrir une chaîne de vélo neuve, aider les parents dans leurs travaux, prévoir mon itinéraire, croiser des potes pour leur dire que je ne leur enverrai pas de carte postale, sauf si j'y pense, faire un tour au Jonglibre...
... oui, je suis pressé...

Ankoraŭmalpliofteco planinda

2005-06-20T13:50:00.000+02:00

Ĉar mi senloĝejiĝos post dek tagoj, mi povos nek eltiri fotojn, nek ilin skani. Irante tien kaj tien kaj eble tien, la nigrejo do eble transformiĝos al biciklejo, sed verŝajne sen fotoj, krom se mi trovas digitalaĉan fotilon intertempe.
Aŭ eble mi ne havos sufiĉan monon eĉ por retkafejumi...

Car je n'aurai plus de chez-moi dans dix jours, je ne pourrai ni développer, ni tirer, ni scanner de photo. Sur la route vers ici, puis là et peut-être là, la chambre noire se transformera donc peut-être en communiqués d'un cyclo-pas très-touriste qui aimerait être un peu moins à l'ouest (s'il me reste de l'argent pour les cyber-cafés...).
Y'aura pas de photos, sauf si je trouve un numérique d'ici-là, mais ce sera pas ma priorité...

Sur ce, vous m'excuserez, j'ai un appart' à nettoyer...

Et si j'y songeais?

2005-06-18T08:40:00.000+02:00

Suite à ça, un convaincu propose :

Y'en a des qu'auraient peur d'avoir leur trentaine que ça m'étonnerait pas...

Finfine...

2005-06-07T19:55:00.000+02:00

Finfine mi sukcesis skani ĉi-foton...

Iu junularo, simbolŝatanta, bruligis la "konstitucion", la 29an de majo, ĉirkaŭ 22h10...
Sepdekjaraĝuloj ne trudu siajn monajn fantasmojn al gejunuloj...

Edit: ĉi-foto ja pli montrindas ol tiu-ĉi...

Lŭarborde #02

2005-05-22T23:43:00.000+02:00

Ja ne estas la Danubo, "sed tamen"...

Disiĝa temp'...

2005-05-18T18:15:00.000+02:00

L'infano enbraka, l'eksino enspegula...
(dekstra klako, "vidi la bildon")

Civita malobeo

2005-05-10T20:17:00.000+02:00

Fotita dum proceso de falĉintoj de genetike modifita maizo.

Kiam estraro maljustas, estas devo malobei je ĝiaj fiaj leĝoj.
Eĉ prizonpreze...

Printemp'

2005-05-04T13:13:00.000+02:00

Odoras strofoj de l'printemp' ,
Perfidita eĉ ne de l'temp'
Odoras la verda floriĝ'
Kiel amika renkontiĝ'
Odoras reven' de amik'
Kiu foriris pro abdik'
Rilate al ina kreskaĵ'

Odoras bubaro sen fat'
Pluludas ĝi sur trotuar'
Kaj demandiĝas sen kompat'
Kia estos post unu jar'
Odoras ĉi-tie naskiĝ'
Odoras tie geedziĝ'
Kaj la feliĉ', forlasinta
Kaj la feliĉ', revenonta

Kaj odoras festa nomad'
Ĉe iu fajro substela
Kiu sin lasas al revad'
Pri la somer', la plej bela
Odoras fakte putra tuk'
Kiu, laca pro la ŝirmad',
Tamen staras kontraŭ l'kaduk'
Por la fakul' pri obstinad'

Kaj mi, ĉisezone, inter vintro kaj somer', mi memoras:
Jam de unu jaro vi min forlasis.
Jes, mi, en ĉi sezono, inter vintro kaj somer,' mi konscias,
Ke vin forgesi mi ne tuj sukcesos.

Origina teksto, el "Irfan (la heroo)", de les Ogres de Barback

Aldono: mp3

Feliĉo 'stas varma pafil'

2005-05-03T16:35:00.000+02:00

Dank'al Jeb Bush, neniam la orienta parto de Usono estis tiel proksima de la "Far West".

En Florido, kiel en ĉiu ŝtato de Usono, ili havas ŝtatestron. Sed en Florido, ili havas konkursan ŝtatestron, t.e. Jeb Bush, la frato de George, kiu siaflanke estras la ŝtatestrojn.

En Florido, ili ne nur havas konkursan ŝtatestron. Ili ankaŭ havas sunon. Kaj kun la suno, aron da emerituloj, kiuj ne ŝatas pluvon. Kaj la emeritulo kiu ne ŝatas pluvon ofte havas grandan domon kun multaj aferoj monvaloraj ene. Ĉar la emeritulo laboris sian tutan vivon por povi morti en sia domo subsuna kun multaj multekostaĵoj ene.

En Florido, ili ankaŭ havas aron da malpli riĉaj homoj, kiuj venas el landoj, kie grandaj domoj kun valoraĵoj ene, oni ne vere scias, kio estas, krom tiuj, kiujn oni vidis televide, kaj kiuj tre enviigas.

Tial, en Florido, la maljunaj riĉuloj timas, ke la junaj malriĉuloj venu en iliajn domojn por ŝteli multekostajn aferojn. Ĉar la malriĉuloj, pro televidspektado, ekvolis havi riĉulajn aĵojn.

Tial, en Florido, ekzistas iu leĝo, kiu permesas pafi ĉion, kio tro alproksimiĝas al sia domo. Ekzemple, se malriĉulo eniras ĉe riĉulo sen esti sonorinta, la riĉulo rajtas mortigi la malriĉulon. Tiel estas.

En Florido, dank'al ilia konkursa ŝtatestro, ili havas ekde lastsemajne novan leĝon. Ĝi permesas ankaŭ pafi homojn surstrate kiam oni sentas sin mincacita. Oni eĉ ne plu bezonas atendi esti hejme por povi mortigi iun. Ekzemple, se iu venas ŝteli aŭtomobilon, kies posedanto sentas sin minacita, tiu rajtas mortigi la aŭtoŝteliston.

En Florido, la National Rifle Association [pafila lobio] tre kontentas. Oni ja sin demandas kial... (artikolo Reuters, "Florida Governor Signs Deadly Force Law")

Origina ligo

De la naŭa...

2005-05-03T03:08:00.000+02:00

Vinon mi drinkis
de la naŭa kaj duono
ĝis la nuna, kaj nenio.
Neebrien mi sinkis.

La bona Eŭropo gajnis kontraŭ la malbona Usono...

2005-04-30T00:55:00.000+02:00

Dank'al tiu progresaĵo (kies konstruo cetere postulis forhaki multajn arbojn, por ke oni veturigu la jam tro grandampleksajn partojn de la "Eŭropida kunkreaĵo"), kiu povas enteni 310 000 litrojn da kerozeno neimpoŝtita, pli rapide alvenos la momento, kiam tute ne plu estos petrolo...
... mi preskaŭ dankemas al Airbus...

"simple vivi, simple por ke aliaj povu vivi"
Gandhi

Diraĵo...

2005-04-24T11:17:00.000+02:00

"La kunulinon mi havas enkore, sed la biciklon mi havu subpuge"

Tion verkis la ratula Rubul'*, kelkaj jaroj antaŭ ol elpensi la
RaVon.
*kompreneble ne pri si...

Eblas ankaŭ legi pli aŭ malpli seriozajn verkaĵojn liajn ĉe Amo ĉiam.

Bicikla amo

2005-04-20T19:35:00.000+02:00

Pouêt!

2005-04-18T17:15:00.000+02:00

"Le souvenir de sa peau moite me colle au corps"

Nervoza?

2005-04-14T00:32:00.000+02:00

Porkbinde

2005-04-10T21:21:00.000+02:00

Kapdoloriga Bovodko

2005-04-05T22:06:00.000+02:00

"Bovodko ne estas nur la fama drinkaĵo, kiu miksas bonan kreman lakton kun la plej forta rusa vodko. Bovodko estas ankoraŭ revo kaj idealo."

papera VolaPüg, #1, p3

Savu JEFO-n!

2005-04-03T15:43:00.000+02:00

Vidu kion estas devigata fari prezidanto por savi sian asocion...

Prodenaskeca ĝojo

2005-03-31T03:08:00.000+02:00

Por tiuj, kiuj ne jam scius, papera VolaPüg aperis de jam tri monatoj...

Amo naivigas, kredigas, kreigas...

2005-03-24T15:03:00.000+01:00

...kaj foje eĉ pli.

Qu'est-ce qu'on est niais quand on est amoureux...

Mortbirdemulo, l'homme qui aimait les oiseaux morts...

2005-03-23T01:34:00.000+01:00

We'ppa! Zgabonistes au Festiv'alternatif

2005-03-21T01:01:00.000+01:00

"Michto la pompe, michto,
je deviens narvalo,
je frise l'apoplexie et la crise d'anémie
la jaunisse et l'arrêt du coeur
au premier son de Stimer"

Sanseverino

Ĉeglaciaj mevoj...

2005-03-17T13:28:00.000+01:00

"Frostvetere agu fote"
Iu, iam.

Estis ŝtuparo? Ah, jes, eble...

2005-03-17T02:04:00.000+01:00

Oni laŭdire ne rajtas paŝi sur la reloj... Laŭdire...

Ies piedo...

2005-03-13T22:48:00.000+01:00

Ne!!!

2005-03-12T12:34:00.000+01:00

-Ĉu vi ŝatis Maastricht-n?
-jess
-vi ŝategos la konsitucion!

Brusela manifestacio la 19an de marto 2005

Kafilulo, l'homme aux cafetières

2005-03-11T22:31:00.000+01:00

Alegorio de la kravato - Allégorie de la cravate

2005-03-09T01:03:00.000+01:00

Jen traduko de l'allégorie de la cravate, kiun mi taksas sufiĉe interesa:

KUNDERA: "la vorto "kiĉ" montras la sintenon de tiu, kiu celas nepre plaĉi al la plimulto. Por plaĉi, necesas konfirmi kion ĉiuj volas aŭdi, servi antaŭjuĝojn. La "kiĉo" estas la traduko de la stulteco de antaŭjuĝoj en la lingvon de beleco kaj emocio... Ĉar necesas plaĉi, kaj tiel akiri la intereson de la plimulto, la amaskomunika estetiko estas neeviteble tiu de la "kiĉo", kaj iom post iom, pere de la amaskomunika trudiĝo en onian vivon, la "kiĉo" iĝas onia estetiko kaj ĉiutaga moralo".

Kio estas pli "kiĉa" ol kravato? Eble rapmuzikista kaskedo...?

La alegorio de la kravato, estas la historio de tiu viro trovita pendumita per lia kravato, la pantalono ĉe la piedoj, en la necesejo de lia laborejo: ĉu temis pri sinmortigo, pri laborakcidento, pri senespera gesto de siestfanatikulo? La viro ĉiutage siestis en la necesejo (unika loko, kie li certis, ke li ne estos malkovrita). Necesejo estas ne tre taŭga loko por siesto: la kapo de nia ulo regule falis, kio lin vekis ĉiuokaze. Li tiam pensis (la vera pigrulo havas geniecon, kiun la aliaj nek imagas, nek komprenas) pri fiksi sian kapon al la akvujo per sia kravato (tiu damna kravato ja utilu je io). Bedaŭrinde, li iam glitis de la sidilo kaj mortis.

Kiu vestas kravaton vestas la penison de la patro
teksto de François Dor, julio 1998

La povo rilatas al patro: ni vivas en socio kie la aŭtoritato estas patreca.
Ĉi-socio havas sian uniformon, la vestkompleto, kaj materialiĝas eĉ pli videble en iu vesta kromaĵo, la kravato. Bankoj, industrioj, administradoj, politikaj aŭ amaskomunikaj esprimejoj, povlokoj estas kie tiu tuko ĉeestas. La kravato estas simbolo de povo, kaj la povo en la socio ne eblas sen kravato: la patro-eco ne eblas sen peniso, intence montrita.

Kiu vestas kravaton vestas la penison de la patro, ĉiu povperanto vestas la penison de la estro. Sekretarioj, akceptistoj, entreprenanoj tuj respektas nekonatulon, klienton, proviziston, reklamiston nur se ri prezentas al ili la bildon de "patro-estro", kun la kompleto, la kravato, kaj mienaĉo. La tribo de la patro surgenuiĝas antaŭ la emblemo de la estro.

Tuŝi la patran totemon, certiĝi pri la penisa povo, estas certiĝi pri ĝia povo. Pro tio tuj antaŭ povmomento (renkonto, negociado, kontraktosubskribo) ili ĉiuj alĝustigas, seriozmiene, siajn kravatojn, certiĝante pri bone kuntirita nodo, pri senfalda tuko bone streĉita: pri signo de densa povo.

Kiam la estro vidas siajn povemblemojn malaperi, lia peniso same svenas: estas la prostatoj de Mitterrand, Mobutu kaj aliaj. Ni fakte vivas en tre primitiva socio!

Kiu vestas kravaton vivas per la peniso de la estro, konsentas kun la aŭtoritata socio, iĝas siavice peranto de la patreca povo, solidigas tiun strukturon, pravigas ĝin, pluestigas ĝin. La faristo, la manlaboristo, la eta dungito, la ekspluatito, ĉiuj senkravatuloj pistiĝas fare de la patro-kapitalo: pro tio oni ankaŭ vestas la povsimbolon de la patro por kaŝi sian senkapablon lin faligi.

Kiu vestas kravaton konsentas kliniĝi laŭ la leĝo de la plej forta, de la juna dungito buntkravata, simpatia amuzulo, kiu ŝajnas vivi sian kastron bonhumore, ĝis la ordonanto, seka kaj griza propaganto de la monaŭtoritato antaŭ kiu ĉiu kliniĝu.

La funkcio de entrepreno estas amasigi kapitalon profite al la patro. La funkcio de la kravatulo estas forigi de la entrepreno ĉion, kio malhelpas al amasigo de kapitalo. Londono dumlonge estis la unua financloko de la planedo, la centro de iu mondo, de la plej granda imperio. La kapitalista ekspluato de la kolonioj, pleja, reprezentiĝis notinde per la fama melon-ĉapelo de la dungitoj de la "City". Tiu balano nuda, penisa, elstaranta kaj malmola simbolis senkaŝe la fikadon de la mondo fare de la financuloj preskaŭ orgasmecaj.

Socio, kiu vestas kravaton estas socio, kiu obeas al la patro kaj sklaveme kopias lian povon, estas socio infaneca. Tiu ĉekola ŝnuro evidentigas la strangolon de la Mi: la kravato tiel formas la uniformon de la fiuloj, bienvendistoj, politikistoj, bankistoj, kaj ĉiaj monzorgistoj, kiuj, por malhonesti laŭleĝe, kaŝiĝos, neatakeble, malantaŭ la penison de la patro, kiu ilin vestigos. Jen kial estas devigata por politikistoj vesti estropenison en asembleo [estas devigata vesti kravaton en Francio en la Nacia Asembleo -kaj "havi diskretan ŝminkaĵon" por la virinoj]: la tabua totemo, sensuspektiga, ebligas fiumi.

La parlamentanoj ne kapablas elpensi kaj starigi reformojn necesajn, ĉar ili senfine kopias la patripovan socion, kiu ŝtelas de ni kaj kiun ni rifuzas. [...]

La devigata ĉekola nodo signas la strangolon de nia blokita socio. La kreantoj ne vestas kravaton, rifuzas nodi la ŝnuron de la estro ĉe la kolo: ili ne plukopias la patrecan socion, sed inventas alian mondon.

Kravato figuras la penison de la patro. Tiuj, kiuj ĝin vestas estas knaboj, perversaj aŭ senpotencaj, sed ĉiam infanecaj propagantoj de iu socio de fiuloj. Pro tio, post la revolucio de la senkulotuloj [tiel oni nomis la revoluciantojn en Francio, 1789], la venonta estos tiu de la senkravatuloj.
[...]

Aliaj interesaj tekstoj ĉe Kontraŭlaboro (fr)- d'autres textes intéressants sur Antitravail

Et encore d'autres là - Kelklingvaj ligoj ĉe Kontraŭĉio ;)

Sonĝece...

2005-03-08T12:02:00.000+01:00

Pakaĵa Servo

2005-03-07T16:17:00.000+01:00

Au fait...

2005-03-04T02:53:00.000+01:00

Pour les non-espérantophones -il en reste, paraît-il-, je disais donc que voili-voilou, encore un blog, eh oui, en grande partie 'tophone qui plus est, où je devrais mettre des photos si j'y arrive...
Faites quand-même un tour par là, à l'occasion, histoire de ne pas rester marginaux, et profitez-en pour vous culturer la tronche chez Lapin.

Et comme on dit dans le jargon : "Vin trafu la ĝoj'!"

Jen...

2005-03-02T20:20:00.000+01:00

Jen jen jen... plia esperanta (sed ne nur) fotilo, verŝajne malofte ĝisdatigota...

...

2005-03-02T13:08:00.000+01:00

foje fajras...

mezflue

2005-03-02T13:05:00.000+01:00

De duoninsulo, meze de la fluvo